In de vorige INSIDIOUS werd de deur weliswaar voorgoed gesloten, maar zoals Lin Shaye in deze film zegt: ‘Waar de ene deur sluit, gaat een andere open’. Vertaling: als een vervolg zoveel geld opbrengt, vinden we wel een manier om er nog eentje te maken.
De INSIDIOUS reeks begon zestien jaar geleden als een soort nieuwe versie van POLTERGEIST (Tobe Hooper, 1982) over geesten die de familie Lambert terroriseren en een medium die hen komt helpen. Na twee films verschoof de focus naar dit medium, Elise Rainier (gespeeld door Lin Shaye), en kregen we twee prequels voorgeschoteld. Drie jaar geleden keerde het Lambert- gezin terug in deel vijf, met Patrick Wilson zowel voor als achter de camera. De film voelde op veel vlakken als een afsluiting, maar toen deze INSIDIOUS: THE RED DOOR de meest winstgevende film uit de reeks werd, was dat meteen het startschot voor een nieuw hoofdstuk.
Het uitgangspunt van dit vervolg werd aan het einde van deel 2 al een beetje opgezet: een inmiddels overleden Elise gaat als spook mensen helpen die last hebben van enge geesten in hun vaak opvallend donkere huis. In INSIDIOUS: OUT OF THE FURTHER is dit Gemma (Amelia Eve). Als klein meisje zag ze hoe haar verwarde moeder zelfmoord pleegde. Jaren later woont Gemma nog steeds in haar ouderlijk huis, nu met haar eigen dochtertje Maya. En dan gebeuren de gebruikelijke enge dingen: mysterieuze gedaantes in de gang, gefluister in de nacht, je kent het wel. Haar vriendje adviseert Gemma om dat huis dan ook meteen te verlaten, maar dan komt Gemma met de bekende leus van INSIDIOUS: Het zit niet in het huis, het zit in de persoon. Oftewel; een spookhuisfilm waarbij verhuizen geen zin heeft, het kwaad weet je vanzelf te vinden.
Kenmerkend voor de INSIDIOUS-reeks is het familietrauma. Met elke film worden thema’s als trauma’s doorgeven aan je kinderen of niet worden zoals je ouders steeds meer naar de voorgrond geduwd. Ook hier zien we Gemma enorm worstelen met haar eigen verleden, terwijl ze haar best doet een hele andere moeder te zijn voor Maya. Om dat drama heen worden vervolgens uitstapjes gebouwd voor enge scènes, of ze nou logisch zijn of niet. Zo stapte Patrick Wilson in de vorige film bijvoorbeeld even in een MRI-machine, puur voor een enge scène. In OUT OF THE FURTHER is Gemma mondhygiënist, zodat ze voor één scène in de mond van een oude man mag gaan poeren. Want gore is in een PG-13 horrorfilm dan wel verboden, maar tandheelkundige ranzigheid mag natuurlijk wel. En met succes, want in de bioscoop van ondergetekende werd luider gereageerd op de close-ups van de onsmakelijke bakkes van de bejaarde man dan op de vele jumpscares. Voor een andere alleraardigste griezelscène lift men mee op de hype van BACKROOMS, waarbij Gemma verdwaald raakt in de oneindige tunnels van de zelfgebouwde huiskamerhut van haar dochter.
Enge scènes lukt regisseur Jacob Chase (COME PLAY) wel en de eerste drie kwartier van OUT OF THE FURTHER is het – hoewel voorspelbaar – prima griezelen. Het wordt allemaal iets abstracter als Gemma hulp inschakelt van Elise, en ontdekt dat de geest van een sekteleider haar wil gebruiken om alle demonen uit de onderwereld naar de wereld van de levenden te transporteren. Vanaf dat moment lenen de makers iets minder van POLTERGEIST en iets meer van A NIGHTMARE ON ELM STREET, als Gemma leert dat ze dingen uit haar nachtmerrie kan halen en zo een boeman moet verslaan. Deze boeman presenteert zich ook als een Freddy Krueger, met zijn donkere stem en zijn lange, scherpe nagel. Toch is deze Cyrus Lam niet bepaald memorabel. Sterker nog, hij moet zelfs in de schaduw staan van zijn hulpjes; drie enge oude mensen die Gemma en haar dochter terroriseren in de echte wereld. Deze drie sinistere senioren zijn heel wat leuker dan de uiteindelijke hoofdschurk.
Daarnaast moet Cyrus ook nog eens het scherm delen met een hoop andere demonen, want OUT OF THE FURTHER bouwt in de finale op naar een soort mini-AVENGERS: alle demonen uit de eerdere films (de bruid in het zwart, de Darth Maul-demon, het wezen met sleutels als vingers en zelfs de dame met de shotgun uit de eerste film) komen even voorbij. Geinig voor de fans, maar er wordt te weinig mee gedaan om echt te beklijven. En dat geldt eigenlijk voor heel INSIDIOUS: OUT OF THE FURTHER: als niet onaardige hap-slik-weg pretparkhorror is er weinig mis mee, maar tegen de tijd dat de volgende INSIDIOUS in de bioscoop te zien is, weet hoogstwaarschijnlijk niemand meer wat er ook alweer in OUT OF THE FURTHER gebeurde. Laat staan wie Cyrus Lam ook alweer was.
