In TEENAGE SEX AND DEATH AT CAMP MIASMA mag indieregisseur Kris haar favoriete slasherreeks rebooten voor een nieuw publiek. De natte droom van elke beginnende horrorfilmmaker. Dat idee neemt filmmaker Jane Schoenbrun heel letterlijk in diens nieuwe erotische horrorkomedie.
Het is inmiddels cliché om Wes Cravens SCREAM een keerpunt in de horrorgeschiedenis te noemen, maar dat was het wel. Die film zette slasherconventies op hun kop en blies zo nieuw leven in een genre dat vast zat. De metaslasher werd een volwaardig subgenre, met voorbeelden als BEHIND THE MASK: THE RISE OF LESLIE VERNON, TUCKER AND DALE VS. EVIL, THE FINAL GIRL, HAPPY DEATH DAY en KNIFE + HEART, die allemaal eigenzinnige draai wisten te geven aan de conventies. Inmiddels is de SCREAM-franchise zelf artistiek volledig ingekakt, maar zolang het geld blijft komen, zal het uitmelken doorgaan. Er is een prequel-televisieserie van FRIDAY THE 13TH aangekondigd, over de perikelen van Pamela Voorhees. Hoog tijd voor iets compleet nieuws om het subgenre weer eens een goede schop onder de kont te geven. Dat is precies wat Jane Schoenbrun hier doet.
Veel queer critici, waaronder ondergetekende, beschouwen Schoenbruns vorige film I SAW THE TV GLOW als een triomf. In dat verhaal over twee eenzame tieners die elkaar en zichzelf trachten te vinden via een BUFFY THE VAMPIRE SLAYER-achtige televisieserie liet de Amerikaanse regisseur een uitermate verfijnd gevoel voor thematiek zien, en een esthetische volwassenheid die de verwachtingen voor een tweede speelfilm ver overtreft. Voor de liefhebbers van Schoenbruns stijl, die zich ergens bevindt tussen een bewegend prentenboek en een nostalgische ode aan het zoemen van een tv, is er goed nieuws. Hoewel diens derde speelfilm TEENAGE SEX AND DEATH AT CAMP MIASMA een aanzienlijk groter budget heeft, wordt er niet ingeleverd op de lo-fi-charme van Schoenbruns eerdere werk. En voor wie met I SAW THE TV GLOW niets kon is er ook goed nieuws: TEENAGE SEX AND DEATH A CAMP MIASMA een stuk lolliger dan Schoenbruns vorige oproep tot zelfacceptatie.
Door middel van een geweldige titelsequentie wordt de wereld van TEENAGE SEX AND DEATH AT CAMP MIASMA uitgelegd. In de jaren tachtig kwam CAMP MIASMA uit, een horrorfilm over een geest met een soort radiator op zijn hoofd die een volle minibus aan kampleiders uitmoordt met zijn speer. De film was een hit, en naast een tiental vervolgen verschenen er bordspellen, kostuums, arcade-games en speelgoed, allemaal rond de moordenaar Little Death. Maar zoals elke horrorfranchise raakte CAMP MIASMA uitgeblust. LITTLE DEATH TAKES MANHATTAN mocht niet baten. Tijd voor een (tweede) remake!
De queer regisseur Kris (Hannah Einbinder), die net indruk heeft gemaakt op Sundance, wordt door de studio ingeschakeld. Zij moet de franchise nieuw leven inblazen, en als het even kan het transfobe achtergrondverhaal van Little Death met ‘tact’ behandelen. Maar Kris heeft geen zin om er een woke sticker op te plakken en het daarbij te laten. De filmreeks was belangrijk voor haar, dus ze moet er iets mee, maar ze weet niet precies wat. Daarom gaat ze langs bij Billy (Gillian Anderson), de ster van de eerste film. Billy woont als een kluizenaar op de oude set van CAMP MIASMA en heeft elk eerder aanbod om terug te keren naar de franchise afgewezen. Kris wil haar niet alleen voor de camera hebben, maar ook te weten komen wat Billy voelde toen ze door een iconische kill om het leven werd gebracht in die eerste film. Billy is daarentegen veel meer geïnteresseerd in Kris zelf dan haar ideeën: wie gaat er schuil achter deze academische criticus en blozende fangirl?
Gillian Anderson, inmiddels zelf een grande dame van film en televisie, speelt Billy als een klassieke femme fatale met een stevig Zuidelijk Amerikaans accent. Zij is precies het soort diva waar de jonge queer Kris op had gehoopt: een oudere vrouw met veel zelfvertrouwen en humor, sexy en cool. Komiek Hannah Einbinder, die bekend werd met de eveneens Hollywood-kritische serie HACKS (2021 – 2026), is heel aandoenlijk als de enthousiaste horrornerd Kris.
Ook alle lof voor Jack Haven, die de schurk van de CAMP MIASMA-reeks speelt. Zoals veel slasherschurken is Little Death een stille aanwezigheid, maar Haven staat met diens paar scènes garant voor indringende beelden. De rest van de cast zit vol verrassingen, zoals Eva Victor (regisseur en hoofdrolspeler van SORRY, BABY), Zach Cherry (SEVERANCE),Sarah Sherman (SATURDAY NIGHT LIVE), Kevin McDonald (van komediegezelschap The Kids in the Hall) en nog twee namen die ik niet wil verklappen. De regisseur van de CASTRATION MOVIE-reeks Louise Weard is even te zien als gezicht in een Zoomgesprek met een hilarische profielnaam. De satirische scènes over Hollywoods remake mania zijn heel geinig en zullen herkenbaar zijn voor onze lezers. Maar dat is niet waar het hart van de film ligt.
Als de titel en de naam van de seriemoordenaar (la petite mort) het nog niet duidelijk maakten: TEENAGE SEX AND DEATH AT CAMP MIASMA gaat inderdaad over seks en de dood. Maar niet per se op dezelfde manier als klassieke slashers, waar een mannelijke moordenaar zijn (vaak vrouwelijk) slachtoffers penetreert met een fallussymbool. Dat is er zeker onderdeel van; Schoenbrun kent diens publiek en zichzelf goed genoeg om niet te genieten van alle clichés. Littie Death steekt erop los met het gemak van een geoefende samoerai en bloed spuit uit lichamen als water uit een brandslang.
Maar Schoenbrun neemt geen genoegen met een paar ontblote bovenlichamen om het woord ‘SEX’ in de titel te verdienen. Wat verklaart bijvoorbeeld de horrorfans die sexy tekeningen maken van Jason Voorhees en Michael Myers? En waarom zou iemand zich ooit identificeren met de final girl die met deinende borsten door het bos rent? Voor veel fans van welk stuk popcultuur dan ook speelt er een onbesproken seksueel element, en daar hoef je je niet voor te schamen. Met een partner die geen oordeel heeft over je kink moet er ruimte zijn om jezelf volledig over te geven aan de fantasie. Die ongegeneerde oprechtheid is het beste aan TEENAGE SEX AND DEATH AT CAMP MIASMA, een verder heel grappige en visueel innovatieve film. Als Schoenbrun die laatste, uiterst zoete needle drop inzet voor het slot, zal het hart van zelfs de meest geharde cynicus een beetje smelten.
