Wie drie jaar geleden ook zo teleurgesteld was in het slechtste EXORCIST-vervolg, kan Lee Cronin dankbaar zijn: THE MUMMY: A LEE CRONIN FILM is de beste EXORCIST-film sinds deel drie. Daarnaast is het een betere EVIL DEAD-film dan Cronins eigen EVIL DEAD RISE. Met THE MUMMY heeft het allemaal niks te maken.
Niet met Stephen Sommers’ lollige avonturenfilm of de nu al bijna vergeten Tom Cruise-reboot, maar ook niet met de Boris Karloff-klassieker uit 1932 of de Hammerversie uit 1959. Geen Imhotep, geen Kharis, überhaupt geen herrezen Oude Egyptenaar. Welbeschouwd zit er niet eens een mummie in deze THE MUMMY: er is iemand ingezwachteld, maar dat is toch echt iets anders dan mummificatie.
Die titel is dus puur profiteren van een bekende naam. Maar tegelijkertijd wil de studio de suggestie vermijden dat deze THE MUMMY lijkt op de eerdere films; het grote publiek denkt bij de franchise tegenwoordig vooral aan het lichtvoetige avontuur van Sommers’ remake, niet aan horror. Daarom kreeg regisseur Cronin zijn naam in de titel. In de VS is het LEE CRONIN’S THE MUMMY, in Nederland THE MUMMY: A LEE CRONIN FILM. De associatie met eerdere films die THE MUMMY heetten moet de nieuwsgierigheid wekken, Cronins naam moet duidelijk maken dat het geen remake betreft.
Er is dus geen verband met welke mummie dan ook, maar een origineel verhaal – of nou ja, origineel… De negenjarige Katie Cannon wordt ontvoerd tijdens een verblijf in Egypte. Als ze acht jaar later wordt teruggevonden en met haar familie herenigd, is ze flink veranderd. Ze is catatonisch, maar wanneer haar Katholieke oma een gebedje opzegt krijgt die een kopstoot. Natuurlijk wordt er ook gekotst, gezweefd, gescholden, gegiecheld en uiteindelijk gemoord. Katie is een kruising geworden tussen Regan uit THE EXORCIST en een deadite uit de EVIL DEAD-reeks. Niet origineel, maar met volle overgave gespeeld door Natalie Grace.
Meestal neemt Cronin de horror bloedserieus, soms injecteert hij wat Sam Raimi-achtige relativerende humor. Hij is niet bang het de gemiddelde kijker ongemakkelijk te maken met invoelbaar geweld en zoekt af en toe een taboe op (‘help je me uitkleden?’ vraagt Katie aan haar broertje). Zijn visuele stijl is ijzersterk, met veel close-ups en ziek-gele kleuren. Helaas heeft THE MUMMY te lijden onder inspiratieloze sounddesign, van het aanzwellende koortje uit THE WITCH tot de luidruchtige begeleiding van de jumpscares.
Naast de clichés is er de potentie voor diepere horror in de gezinsdynamiek. Want natuurlijk willen Katie’s ouders, broertje en zusje haar graag in huis hebben, maar hoe lang blijf je met liefde zorgen voor een familielid dat zich zo gedraagt? Wanneer accepteer je dat je het niet aankunt? Helaas doet Cronin ook met die kwestie weinig nieuws. Jack Reynor, het lullige vriendje uit MIDSOMMAR, mag weer vaak zijn geschokte blik op zetten als vader, en Laia Costa speelt mooi naturel als moeder, maar beiden ontstijgen niet het overbekende materiaal (‘ik weet dat je mij de schuld geeft’ et cetera).
Lee Cronins LEE CRONIN’S THE MUMMY: A LEE CRONIN FILM is een heel aardige horrorfilm waar meer in had gezeten. Cronin ontpopt zich tot een betrouwbaar vakman, maar die naam in de titel is nog niet gepast.
