Wie met ARACHNOPHOBIA of VERMINES / INFESTED nog vers in het geheugen geeuwend CRAWLERS laat schieten als de ‘zoveelste spinnenfilm’ maakt toch een kleine vergissing. Regisseur Ángel Gómez Hernández houdt de plot extreem minimaal en gaat puur voor non-stop horror met zo goed als geen adempauze tussen de veelal groteske set-pieces.
De eerste niet-Spaanstalige film van de regisseur lijkt rechtstreeks uit de jaren tachtig te komen en Gómez Hernández steekt nergens onder stoelen of banken dat hij zich vooral heeft laten inspireren door de Italiaanse horrorschool uit die periode, voornamelijk de twee DEMONS-films van Lamberto Bava. De setting is om te beginnen hetzelfde als in het tweede deel uit 1986.
CRAWLERS opent in een appartementencomplex in Los Angeles waar een overduidelijk zieke man zijn flat binnengaat, terwijl hij constant aan zijn schouder krabt. In een kort shot zien we overal opgezette spinnen aan de muur hangen. De man trekt zijn shirt uit en stort ter aarde. De camera zoomt in naar een bubbelende, etterende buil op zijn bovenrug die tergend langzaam openrijt en een stortvloed aan kleine spinnetjes uitspuugt. Bovenstaande score van vier schedels is louter bedoeld voor de lezer die na deze omschrijving met een grijns wat rechterop is gaan zitten, want vanaf nu kan de plot op een half wc-papiertje worden geschreven en draait de film louter om de gruwelen die deze beestjes in petto hebben voor de overige bewoners van het gebouw. Dat en niets meer of minder.
Het enige personage dat iets van een achtergrond krijgt is de inwonende conciërge Serena (Mathilda Lutz uit Coralie Fargeats REVENGE) die het vooralsnog te druk heeft met rotklusjes opknappen voor de hufterige gebouweigenaar om op te merken dat er opeens een stuk meer spinnen rondlopen. Gómez Hernández plaatst de (almaar groeiende) beesten als dodelijke schaakstukken boven en rond de appartementen van de merkwaardige of ronduit bizarre bewoners die allemaal de regieaanwijzing hebben gekregen om zoveel mogelijk over de top te gaan in hun gedrag. Subtiel is het allemaal niet, maar enige diepgang, karakteropbouw of behoorlijke dialoog is dan ook volstrekt niet nodig in dit fijne exploitatiewerkje. Als de instanties het lijk van de man uit de openingsscène vinden en een besmettelijke ziekte vermoeden, gaat het hele pand prompt 48 uur in quarantaine en kan de lol beginnen.
Dario Argento’s vermaarde kleurenpalet van dieprood en donkerblauw wordt effectief geleend door DoP Pablo Rosso om ons de stuipen op het lijf te jagen, geholpen door de achtkoppige make-up-afdeling die zich lekker mocht uitleven. Het spreekt voor zich dat de uiteindelijke heldenrol op de schouders van Serena terechtkomt en Lutz trotseert de spinnenzee memorabel gekleed in het soort outfit dat je niet zo gauw ziet in een standaard Hollywoodfilm. De film gaat sowieso net een stapje verder dan de standaard. Er is bijvoorbeeld een baby in het spel die ook onderdeel wordt van de spinnenellende. Jonge ouders kunnen de film beter even links laten liggen. Maar verder zal dit zeer compacte (78 minuten!) exploitatiehorrorwerk veel lezers van Schokkend Nieuws absoluut bekoren.
