Nog geen twee weken na de serie CARRIE kunnen we alweer genieten van een andere iconische horrormoeder en haar ietwat merkwaardige kind. CRYSTAL LAKE is een prequel op de klassieker FRIDAY THE 13TH en vertelt het oorsprongsverhaal van Pamela Voorhees en haar zoontje Jason. Net als bij CARRIE rees na de aankondiging van de serie bij mij de grote vraag ‘is dit nu echt iets waar we op ziten te wachten?’ En wederom moest ik na de slotaflevering die vraag positief beantwoorden. Tot mijn grote verbazing, dat wel.
Want hoe kun je in vredesnaam een derde dimensie toveren in een filmreeks die voor het grootste deel gebouwd is van tweedimensionaal bordkarton? Ik heb alle delen van de filmserie meermaals gezien, maar die lust tot herbekijken komt niet voort uit de geweldig opgebouwde personages of briljante dialogen. Waar CARRIE tenminste nog gebaseerd is op een roman met een sterk plot, zag Victor Millers flinterdunne scenario van FRIDAY THE 13TH puur en alleen het licht omdat regisseur Sean S. Cunningham wilde meesurfen op het succes van HALLOWEEN. Het succes van zijn film leidde tot vele sequels. Niet om een rijk cinematic universe rondom Jason op te bouwen, maar gewoon voor de kruiwagens vol dollars die ze opleverden.
Ironisch genoeg weigerde make-up-maestro Tom Savini de tweede film te doen omdat hij het idee van een terugkerende Jason absurd vond, terwijl hij juist degene was die had geopperd de jonge Jason uit het meer te laten springen aan het eind van deel 1. ‘Dat moest gewoon een droom voorstellen,’ zou Savini later zeggen. ‘Een simpele jumpscare die ik had afgekeken van Brian de Palma’s CARRIE’.
De kans bestaat dat Savini van mening zal veranderen als hij CRYSTAL LAKE kijkt. Want de serie geeft meer antwoorden op veelgestelde vragen over de franchise dan je zou verwachten. Trouwe luisteraars van onze podcast weten dat de FRIDAY-films zijn besproken en dat veel van die vragen aan bod zijn gekomen, bijvoorbeeld over de tijdlijn van de films die van geen kant klopt als je even gaat rekenen.
Na het zien van de televisieserie kan ik bijna niet anders concluderen dan dat showrunner Brad Kane en zijn schrijversteam een lijst hebben gemaakt van al die niet kloppende of onuitgelegde zaken in de filmreeks met het plan alles op te helderen. Dat de serie begint in de vroege jaren zeventig (en niet eind jaren vijftig) zou een knipoog kunnen zijn naar die rommelige tijdlijn, en het levert sowieso een aantal prettige needle drops op. Geen snuiters op een kakdoos die zelfverzonnen liedjes zingen, maar gewoon de echte nummers… een hele verbetering.
Alles aan CRYSTAL LAKE is eigenlijk beter en professioneler dan in een willekeurige FRIDAY-film, te beginnen met het acteerwerk. We zullen natuurlijk nooit Betsy Palmers bravado vergeten in haar korte optreden als Pamela Voorhees, maar Linda Cardellini’s fenomenale incarnatie als Jasons mammie is al reden genoeg om te gaan kijken.
Als het ventje voor haar ogen lijkt te verdrinken in de eerste aflevering, slaan de stoppen bij haar in elk geval nog niet helemaal door. Dat biedt ruimte om niet alleen haar personage, maar ook veel dorpelingen en personeel van Camp Crystal Lake beter te leren kennen. De serie is gefilmd in hetzelfde dorpje in New Jersey als het origineel, zodat de nostalgiemeter meteen lekker in het rood springt. Hé, is dat Crazy Ralph? Ja, de jongere versie van de geliefde doemprofeet uit de originele films krijgt niet alleen een backstory, maar ook een belangrijke rol.
Hetzelfde geldt voor Barry en Claudette, de twee kampleiders die de twijfelachtige eer kregen de eerste slachtoffers in de filmserie te zijn. Echte eer gaat naar acteur William Catlett (een soort kruising tussen Eddie Murphy en Carl Weathers) als sheriff Brooks, de allereerste smeris in de Fridayverse die intelligent is, en cool as fuck bovendien. Wat dan weer niet geldt voor zijn domme deputy Dorf (Cameron Scoggins, de TEMU-versie van Tommy Lee Jones) wiens stommiteiten veel bloederige gebeurtenissen in gang zetten. Dat Brooks the only Black dude in the village is, leidt ook tot de nodige spanningen bij de rednecks in de omgeving. Zelfs de kruiswoordpuzzel is racistisch in het lokale sufferdje van Crystal Lake.
Tot dusver niet echt iets nieuws, zou je denken. Elke aflevering bevat minstens één zeer bloederige kill (episode drie is mijn favoriet), dus gorehounds hebben ook niet te klagen. Maar er is één belangrijke plotlijn die FRIDAY-fans vermoedelijk zal verdelen: al in de eerste aflevering komen we te weten dat moeder en zoon Voorhees een verleden hebben. Het soort verleden dat twee mannen met iets te dure pakken en schoenen in Crystal Lake doet belanden. De vroege jaren zeventig was ook de tijd van klassieke samenzweringsthrillers als THE PARALLAX VIEW en de serie zwenkt regelmatig fors die kant op. Het levert wat mij betreft een extra spannende laag op die uiteindelijk ook weer de nodige vragen zal beantwoorden. Samen met de nodige plottwists (waaronder één enorme WTF-onthulling), een hoop humor en een bevredigende afronding is CRYSTAL LAKE een geslaagde hommage aan én een heruitvinding van een klassieke horrorreeks die al zijn kruit verschoten leek te hebben. Dankzij de serie zou die dertiende film dus eindelijk wel eens werkelijkheid kunnen worden.
