Weinig films waarnaar op de burelen van Schokkend Nieuws meer werd uitgekeken dan HOPE: na tien jaar eindelijk een nieuwe Na Hong-jin! Zijn vorige, THE WAILING, eindigde op 16 in onze vorig jaar verschenen top 25 genrefilms van deze eeuw. Ook zijn eerdere twee, CHASER en THE YELLOW SEA, werden onder genreliefhebbers uitstekend ontvangen. HOPE is geen meesterwerk zoals THE WAILING, maar biedt ruim tweeënhalfuur topvermaak.
Een dorpje wordt opgeschrikt door een monster dat straten verwoest en mensen vermorzelt. Politieagent Ko Bum-seok (Hwang Jung-min) gaat op jacht, bijgestaan door eerst een gepensioneerde kolonel (Lee Sang-hee), dan een beginnende collega (Jung Ho-yeon). Zo laat het eerste uur van HOPE zich samenvatten: één lange achtervolging, waarbij het monster het eerste half uur geheel buiten beeld blijft. We zien alleen de ravage die het heeft aangericht, en af en toe een door de lucht vliegend object, maar onze held loopt altijd achter de feiten aan.
Wanneer het monster dan onthuld wordt, is dat even schrikken: de digitale animatie is niet om aan te zien, niveau THE FLASH, en Na heeft er veel te veel vertrouwen in. Hij toont het wezen vaak, in vol ornaat en in helder daglicht. Dat wil niet zeggen dat de film meteen instort, want Na blijft een uitmuntend actieregisseur die met zijn eenvoudige benadering het achtervolgingsconcept verrassend lang boeiend weet te houden.
Na een uurtje neemt de film even gas terug voor wat komische dialogen en plotselinge humanisering van de wezens – er zijn er meer. Er worden antwoorden gegeven en vooral meer vragen opgeroepen over hun achtergrond en de reden voor hun gedrag, waarmee de plot intrigerend wordt en we ineens emotioneel betrokken raken. Van de menselijke personages (onder wie ook een groepje jagers) hoeven we dat niet te verwachten. De wezens die we nu te zien krijgen zijn ook visueel wat overtuigender, mede dankzij de zachtere belichting en het motion-capture-werk van Michael Fassbender en Alicia Vikander.
In het laatste uur biedt HOPE weer non-stop actie. In de categorie monsterfilm overtreft HOPE zelfs het eerder deze maand verschenen GODZILLA MINUS ZERO. De laatste auto-achtervolging is een meeslepend huzarenstukje waarin de waarde van échte stunts nog eens onderstreept wordt. Zeg je wat je wilt van de VFX in HOPE, in deze set-piece heeft Na koste noch moeite gespaard om dingen in het echt te filmen waarvoor veel duurderde Hollywoodproducties de goedkope optie van CGI hadden gebruikt.
Dan komen we aan bij de onvermijdelijke spoilers. Vlak voor de aftiteling krijgt de Engelstalige tagline ‘Is this how it ends’ een nieuwe betekenis. Was dat het, echt? Ruim tweeënhalfuur heeft Na ons geboeid gehouden, maar vervolgens geeft hij zijn film geen derde akte. Dat de film eindigt met een cliffhanger en zelfs een Marvel-achtige mid-credits-scène (hoewel er geen plannen bekend zijn voor een vervolg) is niet eens het probleem. Het was prima geweest dat de handeling op dit punt eindigt, als de personages (menselijk en niet-menselijk) enige ontwikkeling doorgemaakt hadden. Ik verwacht geen karakterstudie, maar zelfs in de platste actiefilms zijn onze helden aan het einde doorgaans andere mensen dan aan het begin.
Ja, HOPE is tweeënhalfuur topvermaak, en precies daarom is het jammer dat Na een film zonder gepast slot heeft gemaakt. Desalniettemin is de beste actiescène die je dit jaar in de bioscoop zult zien de aankoop van een kaartje waard.
