‘Wéér een nieuwe versie van Carrie? Waar is dat voor nodig?’ Die verzuchting kwam uit de monden van Gen X’ers zoals ik, nadat ze hoorden dat Mike Flanagan een serie aan het maken was van Stephen Kings beroemde debuutroman. Brian de Palma’s geweldige verfilming uit 1976 had de lat toch dusdanig hoog gelegd dat geen enkele nieuwe bewerking daar nog aan heeft en zou kunnen tippen? Mijn antwoord daarop, na het zien van de achtdelige serie, is zowel ja als nee, want Flanagan neemt het bronmateriaal in een hele nieuwe richting zonder respectloos te zijn naar de originele verfilming. Hij maakte een CARRIE voor deze tijd, over de huidige generatie jonge tieners.
Een aantal jaar geleden verzorgde ik voor Schokkend Nieuws in een Amsterdamse bioscoop een inleiding bij moderne klassieker THE SILENCE OF THE LAMBS. Zoals gebruikelijk startte ik met de vraag ‘Wie heeft hem nog nooit gezien’, en ik stond tamelijk versteld toen driekwart van de volle zaal de hand opstak. Het publiek had gemiddeld de leeftijd van een eerstejaarsstudent en een van hen, een meisje op de eerste rij dat waarschijnlijk mijn verbaasde hoofd had opgemerkt, zei ietsjes verlegen: ‘Ik zit hier vanwege mijn moeder, het is haar favoriete film.’
Het verstrijken der jaren woog heel even irritant zwaar op mijn schouders, maar na afloop besefte ik dat al die opgestoken handen in 1991 nog rondzwommen in de puddingbuks van hun vaders. In dat jaar had ik zelf hun leeftijd en zat misschien wel naast die moeder in de bios nagels te bijten, volstrekt onbewust van het feit dat die fantastische film van Jonathan Demme zo’n cultureel fenomeen zou worden. SILENCE OF THE LAMBS staat nog als een wolkenkrabber. Datzelfde geldt natuurlijk voor Brian de Palma’s CARRIE, maar voor een remake die zich een halve eeuw later afspeelt, valt een lans breken.
De Palma’s CARRIE zag ik voor het eerst op televisie en de diepe indruk die de film toen op me achterliet had vast en zeker te maken met het feit dat ik zelf net met de middelbare school was gestart en met pesters te maken had. Carrie was een heldin, Carrie sloeg terug en op niet mis te verstane wijze.
Pas later ontstond een ander soort respect voor de film, vanwege het acteren van onder anderen Sissy Spacek en Nancy Allen, de muziek van Pino Donaggio, maar vooral de briljante manier waarop De Palma de climax opbouwt. Geen remake heeft dat beter gedaan en dat wist Mike Flanagan ook donders goed. Het is denk ik vanwege zijn respect voor het huzarenstukje van de grootmeester geweest dat de schoolfeestscène in de serie een van de mindere elementen is. Je mist het moment waarop boosaardig duo Chris Hargensen en Billy Nolan het varkensbloed gaan regelen als je even met je ogen knippert. En als het bloed eenmaal omlaag stort zijn de gevolgen minder spectaculair gefilmd dan je zou verwachten. (Wel kun je op het feest wel enkele cameo’s spotten, waaronder horrorauteur Thomas Olde Heuvelt; zie ons interview in SN#178).
Hield Flanagan zich bewust in? Wie weet. Feit is dat hij in de zeven afleveringen voor de finale al heeft laten zien meer geïnteresseerd te zijn in de modernisering van het verhaal en de hoofdpersonages. En wat dat betreft is de serie uitstekend geslaagd.
Al gelijk gaat de gezinssituatie van Carrie (Summer H. Howell) op de schop. Geen afwezige vader dit keer, maar een extreme complotdenker die in de eerste minuten sterft tijdens een bedrijfsongeval op een bouwterrein. Carrie en moeder Margaret (Samantha Sloyan) worden na jaren isolement van de boze buitenwereld pardoes gedwongen kennis te maken met het ‘echte’ leven en dat opent al talloze nieuwe perspectieven voor het verhaal. Sloyan had eigenlijk al een ‘traditionele’ Margaret White gespeeld in Flanagans MIDNIGHT MASS als de gestoorde religieuze zot Bev Keane, en het is fijn om te zien hoe ze dat kunstje hier niet herhaalt.
Daaruit blijkt ook respect voor Piper Laurie’s iconische werk in het origineel. Het gebruik van haar voornaam voor een van de personages is slechts een van de talloze easter eggs en verwijzingen naar de film uit 1976 (en overige werken van Stephen King). De naam van de supermarkt waarin Margaret uiteindelijk een baantje vindt, zal ook veel horrorfans doen grijnzen. Flanagan maakt haar iets sympathieker, maar niet al te veel. In zijn versie groeit ze uit tot een heuse Karen, die haar paranoïde wereldbeeld ongevraagd en luidkeels opdringt aan de mensen om haar heen.
De Karen is niet het enige moderne fenomeen dat een rol speelt. Bij een oefening voor een high school shooting flipt Carrie begrijpelijkerwijs de pan uit en ontvlamt haar gave voor het eerst, al is dat nog maar een sputtertje vergeleken met het vuurwerk op haar toekomstige eigen variant van dat typisch Amerikaanse schoolgeweld. Flanagan steekt ook de beruchte douchescène in een jasje dat meer bij deze tijd past. Carrie’s plotse ongesteldheid wordt door de rotmeiden meteen gefilmd en op Instagram gezet, een actie die vergaande gevolgen zal hebben.
En over die rotmeiden gesproken: Alison Thornton krijgt de lastige taak om überbitch Chris Hargensen nieuw leven in te blazen en ze doet dat heel aardig. Nancy Allen creëerde in 1976 immers de blauwdruk voor zo’n beetje elke cinematische mean girl die nog zou volgen. Haar Chris was een sociopatische narcist over wie we eigenlijk niets te weten kwamen. Thornton maakt haar driedimensionaler, zodat er een tikkie begrip (misschien zelfs medelijden) ontstaat voor de pestkop. Maar wees gerust, ook deze Chris Hargensen haalt niet onbeschadigd de eindstreep.
Dan rest wel de grote vraag hoe het nu verder moet, want Flanagan heeft naar eigen zeggen nog twee seizoenen voor ogen. Vooral kenners van het werk van King kunnen daar na de slotepisode lekker over fantaseren, want dan zijn al wat nieuwe personages de revue gepasseerd die allemaal te linken zijn aan het omvangrijke Kingverse. Maar voorlopig hebben we dit prima eerste seizoen, dat denk ik net zo zal resoneren bij de nieuwe jonge generatie als de Palma’s meesterwerk destijds deed bij die van mij.
