Zouden er eigenlijk bergbeklimmers bestaan zonder trauma? Want in films beginnen hun verhalen er steevast mee dat ze een geliefde naar beneden zien donderen. Maar geen zorgen: ze belanden daarna altijd in een nieuw avontuur waarin ze dat trauma te boven komen.
Baltasar Kormákurs EVEREST is een van de weinige bergbeklimmersfilms zonder zo’n obligate traumaproloog, dus zet de IJslandse regisseur dat in APEX zet gelijk even recht. Hallo Eric Bana, dag Eric Bana! In hun musicalparodie van CLIFFHANGER slaan komische componisten Jon en Al Kaplan het trauma uit die film heerlijk plat met de tekst: ‘Can I ever let go of letting her go?’ Verander het tweede persoonlijke voornaamwoord naar ‘him’ en je hebt de insteek van APEX.
Vijf maanden later treffen we de getraumatiseerde Sasha op vakantie in Australië, het thuisland van haar overleden echtgenoot, om te kajakken en rotsklimmen. Daar dringt de vraag zich op of die proloog eigenlijk wel nodig was. Want dat Sasha niet zo lekker in haar vel zit komt meer dan voldoende tot uiting in Charlize Therons acteerwerk. Wat haar is overkomen, had misschien best een mysterie kunnen blijven dat zich gaandeweg openbaart.
Wat wel opvalt (en mogelijk de aanwezigheid van die proloog verklaart) is dat Sasha’s houding eerder doet vermoeden dat ze een aanranding te verwerken heeft dan dat de dood van haar geliefde. Eigenlijk zou dat thematisch ook beter aansluiten, want de film ontpopt zich al gauw als een variant op DELIVERANCE. Oftewel: de wilde wateren blijken minder gevaarlijk dan de lokale bevolking.
Aanvankelijk lijkt de dreiging te komen van een stel lompe jagers (Australiërs zouden ze waarschijnlijk ‘bogans’ noemen) die iets te veel toenadering zoeken tot Sasha, die daar duidelijk geen behoefte aan heeft. Maar nota bene de vriendelijke omstander die deze kerels tot de orde roept, blijkt degene met duistere plannen. Dit is ongetwijfeld enkel bedoeld om de kijker op het verkeerde been te zetten, maar je kunt de scène ook interpreteren als: kijk, dames, het zijn juist de aardige kerels die voor jullie opkomen die je niet kunt vertrouwen.
Maar goed, die misleiding werkt wel. Wellicht geholpen door de casting van Taron Egerton, die niet van nature een dreigende indruk maakt en zelfs iets kleiner is dan Theron. Om toch te overtuigen als moordlustige schurk lijkt hij de kunst te hebben afgekeken bij James McAvoy: haar eraf, spiermassa erbij en lekker losgaan. En toch zijn het vooral de kleine, vriendelijke momenten waarop deze Ben een aangenaam onprettige indruk maakt. Net voordat hij Sasha door de rimboe laat rennen, checkt hij nog even of ze wel geschikte schoenen aan heeft.
Wat volgt, is een smeuïg kat-en-muisspel waarbij hij het thuisvoordeel én een kruisboog heeft. Dat levert een paar spannende momenten op, maar jammer genoeg minder dan gehoopt. Sowieso had die jacht best wat langer mogen duren. Iets meer twists and turns, misschien een toevallige passant die in de strijd wordt betrokken. Wellicht hadden die jagers uit de openingsfase nog een rol kunnen spelen?
Net voordat de jacht begint, krijgt Sasha haar rugzak terug van Ben, die aangeeft er wat extra’s in te hebben gestopt, ’to level the playing field’. Echter, niets daarvan wordt ingezet in de strijd. Het lijkt daarom aftellen naar het moment waarop Sasha doorkrijgt dat er een zendertje in haar rugzak zit (hoe kan Ben haar anders steeds zo snel vinden?), maar daar is kennelijk geen sprake van. Op dergelijke momenten voelt het alsof APEX nog een enkele scriptrevisie verwijderd is van een échte actiethriller.
Toch is het jammer dat APEX het moet stellen met een enkeltje Netflix. In de bioscopen zou een bescheiden opgezette maar vaardig gemaakte film als deze waarschijnlijk best goede zaken doen. Maar ja, Netflix gunt eigenlijk alleen hun prestigefilms een bioscooprelease, zoals A HOUSE OF DYNAMITE, JAY KELLY en FRANKENSTEIN afgelopen Oscarseizoen. APEX is vooral bedoeld als tussendoortje en hoeft dus niet op prijzen te rekenen, maar vanwege de mooie landschapsbeelden en enkele hoogtevreesopwekkende scènes had ik liever deze film op het grote doek gezien.
