Het afkijken van Renny Harlins THE STRANGERS-trilogie is volbracht en het is onopmerkelijk gebleven. Vergeef me deze slechte Gerard Reve-parafrase, beste lezer, want met Kunst met een grote K hebben deze drie films natuurlijk helemaal niets te maken. In de recensie van deel twee deelde ik mee dat er toch een zekere nieuwsgierigheid bij me was ontstaan naar de afloop van Harlins ‘epic challenge’ in de wouden van Bratislava en aflopen doet het. Maar niet voordat de regisseur het kleine beetje krediet dat hij met de vorige film bij me had verdiend in het slotstuk sneller verspeelt dan de domste gokker in Las Vegas zijn centen.
De flashbackproloog in een motel is totaal nutteloos, maar krijgt nog wel een paar punten vanwege wat inventief camerawerk rondom een bril en een vrij subtiele PSYCHO-referentie die je niet zou verwachten in een rommelig gemaakte film als deze. Helaas blijft het daarbij. Al gauw wordt met een lompe cut teruggeschakeld naar de grote verhaallijn waarin de twee overgebleven schurken het verse lijk van hun kompaan vinden, terwijl heldin Maya vanachter een boom toekijkt. Als een student met ADHD die nog vijf minuten heeft om een tentamen af te ronden, begint Harlin vervolgens als een razende alle eerder uitgezette plotlijnen in te vullen en aan elkaar te knopen.
Dat leidt bijvoorbeeld tot een absurde scène in een kerkje waar echt het allerlelijkste Jezusbeeld uit de geschiedenis aan de muur hangt. Een enorm ding van papier-maché dat Renny in het kader van kostenbesparing vast heeft laten jatten uit het handenarbeidlokaal van een plaatselijke kleuterschool, want de nobele gelaatstrekken van de Heiland zijn slechts met de grootste moeite te ontwaren in het opgedroogde wc-papier. Daarna komt elk nog levende personage uit de vorige films om slashertechnische redenen op de plek des onheils terecht, zoals de zus van Maya en haar zwager die om onbegrijpelijke redenen een reusachtige bodyguard bij zich hebben. Het zal geen verrassing zijn dat dit verhaallijntje met enkele kwieke bijlslagen al is afgerond voordat je überhaupt beseft dat het begonnen is.
En zo komt er nog een lachwekkende DEXTER-achtige plottwist uit de lucht vallen en zien we in een compleet stompzinnige flashback nog even hoe Dollface ooit bij het killerclubje is gekomen. Tegen die tijd is de film zo’n chaotische rotzooi geworden dat je zelfs met heel scherp opletten er geen trui meer van kan breien. In een wanhopig slotoffensief wordt die arme Maya ook nog eens ingelijfd door de gemaskerde snoodaards. Of toch niet. Of toch weer wel. Het is om hopeloos van te worden en het allerergste is dat ergens in deze stapel brandhout van een kleine vijf uur heus wel een hele aardige slasher van negentig minuten verstopt zit, die los van dat hele STRANGERS-universum had kunnen bestaan.
