In MOTHER MARY moet een popster zowel haar vervreemde kostuumontwerpster als het verleden onder ogen zien. Volgens de tagline is deze nieuwe film van regisseur David Lowery ‘not a ghost story’. Oké, maar wat is het dan wel?
Dit waren een leuke twee weken voor fans van Anne Hathaway. We begonnen de maand met THE DEVIL WEARS PRADA 2 en vanaf vandaag kun je na Anne in de modewereld meteen door naar een andere zaal waar ze te zien is in een verhaal over de connectie van muziek en modeontwerp. Misschien draaien ze tussendoor de nieuwe trailer voor Christopher Nolans THE ODYSSEY, waarin ze Penelope speelt. Nu heeft PRADA 2 alle commerciële verwachtingen al overstegen en gaat THE ODYSSEY vrijwel gegarandeerd flink binnenhalen, maar MOTHER MARY blijkt al een flinke flop. Iedereen die de film heeft gezien had dat wel kunnen voorspellen. Met zijn quasi-psychologische thriller zit David Lowery precies verkeerd in het midden: aan de ene kant veel te artyfarty voor het gewone horrorpubliek, aan de andere kant te fantastisch voor de degelijke filmhuisbezoeker.
Hathaway speelt Mother Mary, een Lady Gaga-achtig popicoon met een persona en stijl gebaseerd op katholieke iconografie. Na een eerder mysterieus ongeluk tijdens een concert maakt ze zich klaar voor een comebackoptreden, maar het uitvoerige kostuum dat bedoeld is voor de eerste uitvoering van haar nieuwste nummer voelt niet goed. Dus klopt ze aan bij het atelier van Sam (Michaela Coel), een briljante designer met wie ze haar carrière was begonnen. Of Sam even de mooiste jurk van haar leven kan maken. En het liefst binnen drie dagen.
In de eerste helft van Lowery’s film fileert Sam haar vroegere vriendin met ondervragingen. Om een prachtjurk te kunnen maken moet ze weten wie Mother Mary op dit moment is, en dat is precies waar de zangeres geen antwoord op heeft. In deze rol heeft Coel iets weg van een klassieke horrorschurk als Vincent Price. Openlijk honend en vals, gedreven door rechtvaardige woede met een vleugje sadisme. Hathaway krimpt ineen onder de intense blik van Coel. Halverwege schakelt de plot als de twee vrouwen elkaar soortgelijke bovennatuurlijke gebeurtenissen beschrijven die plaatsvonden terwijl er honderden kilometers tussen hen lagen. Logisch dat Mother Mary’s nieuwe nummer Spooky Action at a Distance heet.
Aan het acteerwerk ligt het niet – Hathaway en Coel zijn beiden charismatisch en toegewijd genoeg om de aandacht op zich te houden – maar Lowery gaat vooral op de details de mist in. Met films over fictieve meesterwerken schieten de makers zichzelf bijna altijd in de voet. Het kunstwerk in kwestie moet goed genoeg zijn om de belangrijke status die het heeft in de wereld van het verhaal waar te maken. Het nummer I Lied to You uit SINNERS is een goed voorbeeld; de stem van acteur en zanger Miles Canton klinkt inderdaad alsof hij de grenzen tussen het leven en de dood kan vervagen. Ik ben weliswaar een leek op het gebied van high fashion, maar ik durf te stellen dat MOTHER MARY in ieder geval een paar zeer indrukwekkende jurken laat zien. De muziek daarentegen…
De zangeres en danseres FKA Twigs, die ook in één scène zit en het er wat te dik bovenop legt als medium, draagt een nummer bij dat prachtig past in de spookachtige tweede helft van de film. Maar de andere popnummers die Mother Mary’s status in de muziekwereld moeten verklaren laten het flink afweten. Zangeres Charli XCX en producer Jack Antonoff hebben allebei meegewerkt aan het album, maar de meeste van hun tracks voelen aan als de overblijfsels die niet goed genoeg waren voor hun eigen platen. Mother Mary’s katholieke kostumering voelt eerder als een gimmick dan een stijl die ze over een jarenlange carrière heeft verfijnd. Mother Mary is geen Madonna, geen Rosalía en al helemaal geen Björk.
Daardoor komt de gewichtige sfeer die over de film hangt nogal overdreven over. Naarmate het verhaal expliciet transformeert in een soort moderne GHOST STORY FOR CHRISTMAS wordt Lowery’s stijl steeds uitbundiger en abstracter, wat dankzij het camerawerk van Andrew Droz Palermo en Rina Yang een paar prachtige beelden oplevert. Vooral de scène waar Mother Mary continu een podiumtrap opklimt en afdaalt om het slopende ritme van een tour voor te stellen is prachtig vormgegeven. Ook eindigt de film niet met de afgezaagde traumaverwerking waar horrorfilms tegenwoordig in omkomen. Lowery hamert wel zijn boodschap er nogal hardhandig in, en komt met metaforen die in de modebladen waarschijnlijk ‘opzichtig’ worden genoemd.
MOTHER MARY is uitdrukkelijk bezig met artistieke zeggenschap, de tol van de commercialisering van kunst, en de mogelijkheid om een trauma of een gebroken hart te verwerken in een meesterwerk. De intentie van de auteur en diens slagen of falen om blokkades te vermijden zal ongetwijfeld iets betekenen voor Lowery, wiens oeuvre bestaat uit genre-experimenten (A GHOST STORY (2017), THE OLD MAN AND THE GUN (2018), THE GREEN KNIGHT (2021)) en Disneyremakes (PETE’S DRAGON (2016), PETER PAN & WENDY (2023)). Zijn films in laatstgenoemde categorie kregen veel betere recensies dan bijvoorbeeld THE LION KING (2019), maar in MOTHER MARY zijn er hints te vinden die wijzen op een conflict met het filmkapitaal. Voor iemand die zichzelf een echte Lowery-fan acht is dit verplicht kijkvoer.
Maar voor de rest van het publiek? MOTHER MARY kan in ieder geval bogen op twee goede optredens en bijzondere setdesign en visuele vormgeving. Het is aan de lezer of dat voldoende is om te compenseren voor de zurige toon en de oppervlakkige thematiek. Een van de boodschappen die Lowery je echt op het hart drukt is de helende kracht van het creëren. Kunst, da’s goed voor je, zegt hij. An sich geen slecht idee, maar het is eerder de slogan van het Rijksmuseum die je in een reclamespotje hoort dan de thesis van een film van twee uur.
