David Robert Mitchell is terug! Met THE END OF OAK STREET levert hij een zeldzaamheid af: een nostalgische avonturenfilm vol dinosaurussen die zowaar geslaagd is.
Na zijn doorbraakfilm, de instantklassieker IT FOLLOWS, leek er een mooie carrière in het verschiet te liggen voor regisseur en scenarist David Robert Mitchell. Hij maakte gebruik van zijn succes met het idiosyncratische UNDER THE SILVER LAKE, een film die ontworpen leek om te floppen in de bios en later een cultstatus te vergaren. Dat gebeurde ook, en zo kwam er net zo plotseling een einde aan Mitchells zegetocht als die begonnen was.
Lang hoorden we niets van Mitchell, behalve dat hij werkt aan een vervolg op IT FOLLOWS. Het is dan ook verrassend dat hij, acht jaar na zijn vorige film, terugkeert met verreweg zijn grootste productie tot nu toe. Het budget van 85 miljoen is tegenwoordig aan de bescheiden kant voor zo’n film als deze, maar dik tien keer zo hoog als dat van UNDER THE SILVER LAKE.
Een typische buitenwijk ergens in de VS, 1982. Het gezin Platt leidt een rustig bestaan met de zorgen van een middenklassegezin; moeder Denise (Anne Hathaway) heeft gesmoorde schrijversambities, vader Greg (Ewan McGregor) moet bijklussen om de eindjes aan elkaar te knopen, zoon Brian (Christian Convery) wordt achtervolgd door pestkoppen en dochter Audrey (Maisy Stella) kan haar interesse in wetenschap moeilijk delen met leeftijdsgenoten.
Op een nacht wordt de hele wijk plots verplaatst naar de prehistorie. Een verklaring zoeken is er niet bij, want onze vrienden moeten maar zien te overleven nu er ineens dinosaurussen door de tuin banjeren.
THE END OF OAK STREET klinkt als een project dat door een streamingdienst geproduceerd wordt om de contentbak te vullen. Dat is nu eenmaal wat er tegenwoordig vaak gebeurt met scenario’s voor mid-budget-avonturenfilms die geen deel uitmaken van een reeds populaire franchise.
De film voelt echter meer als eentje uit de jaren tachtig. Niet alleen door de situering, maar vooral door Mitchells aanpak. Zijn vertelrust en ouderwetse vakmanschap maakt nostalgisch zonder dat daarvoor platte popcultuurverwijzingen en needle drops nodig zijn. De term spielbergiaans is hier eens op zijn plaats.
De meest geslaagde set-pieces zijn doeltreffend eenvoudig in opzet en uitvoering. In een heerlijke ‘kijk achter je!’-scène glijdt een reusachtige slang door het huis langs de kamers van personages die hem geen van allen in de gaten hebben.
Mitchell draaide op celluloid en deels met IMAX-camera’s. Vooral dat eerste betaalt zich uit: de shots hebben een aangename zachtheid en diepte. Vooral in dialoogscènes zijn Mitchell en zijn vaste DoP Mike Gioulaki creatief met composities. De lens zit dicht op het gezicht van het ene personage, terwijl het andere er verderop met het hele lichaam op staat, beiden loeischerp in beeld. In hoeveel grote Amerikaanse actiefilms zie je nog zulke inventieve blocking en cinematografie?
De digitale dino’s zien er stukken beter uit dan in het 100 miljoen duurdere JURASSIC WORLD: REBIRTH, deels omdat Mitchell slim gebruik maakt van licht en schaduw om CGI-mankementen te verhullen. Dat de gore-effecten niet altijd overtuigen is dan een verwaarloosbare klacht; die zitten er toch weinig in, want THE END OF OAK STREET is een krappe PG13, en boven de 12 in Nederland. Neem dus vooral het gezin mee. Als je kinderen SPIDER-MAN: BRAND NEW DAY leuker vonden mag je ze onterven.
