De Australische horror staat weer op de kaart gezet, mede dankzij de gebroeders Philippou met hun TALK TO ME (2022) en BRING HER BACK (2025). Regisseur Adrian Chiarella doet ook een duit in het zakje met LEVETICUS, waarin hij de IT FOLLOWS-formule gebruikt om homofobie aan te kaarten.
De tiener Naim (Joe Bird) is samen met zijn moeder Arlene (Mia Wasikowska) verhuisd naar een troosteloze stad in het Australische Victoria. Arlene is betrokken bij een pinkstergemeenschap en verwacht dat haar zoon zich volgzaam aansluit. Naim begint echter een relatie met Ryan (Stacy Clausen), een lokale bad boy die ook lid is de kerk. Als hun seksualiteit aan het licht komt worden ze gedwongen een exorcisme te ondergaan aan de hand van een sinistere gebedsgenezer (Nicolas Hope). Aanvankelijk denken ze dat het ritueel even grote onzin is als alle andere preken, maar dan wordt het koppel geplaagd door een mysterieuze entiteit die zich voordoet als de persoon die ze het meest verlangen: elkaar.
In zijn korte films had Adrian Chiarella al een oog voor acteurs laten zien, en ook in LEVITICUS zijn het voornamelijk de optredens die goed uit de verf komen. Hoofdrolspeler Joe Bird was al eerder te zien in TALK TO ME, waar hij menig kijker shockeerde met een gruwelijke bezetenheidscène. Als Naim speelt hij een ingetogen persoon, iemand die zijn hele leven al op stand-by staat, bang om ook maar een glimp te laten zien van wie hij werkelijk is.
Mia Wasikowska, die uiteraard een glansrijke carrière achter zich heeft met genrefilms als ONLY LOVERS LEFT ALIVE (2013), STOKER (2013) en CRIMSON PEAK (2015), zet een genuanceerde moederrol neer. Arlene houdt van haar zoon, maar probeert die liefde te onderwerpen aan haar liefde voor de kerk, en maakt zo een verschrikkelijke beslissing.
Stacy Clausen, die zowel de verleidelijke macho als de gewelddadige entiteit moet spelen, stelt ook niet teleur. De seksuele spanning tussen de twee jongens is vanaf de eerste minuut voelbaar en ontpopt zich tot een geloofwaardige romance. De dreigende aanwezigheid van het monster moet Clausen helemaal zelf waarmaken, hij krijgt geen hulp van CGI of uitbundige protheses. In een interview met Schokkend Nieuws, dat in het volgende nummer te lezen zal zijn, vertelde Chiarella dat hij samen met Clausen naar panters en leeuwen keek, en hun sluipende bewegingen in het optreden hadden verwerkt.
De entiteit is natuurlijk niet het enige gevaar. De pinkstergemeenschap zorgt voor een uiterst dreigende omgeving, waarin niemand echt te vertrouwen is. Het is conformeren of vertrekken, als je die keuze überhaupt gegund wordt. In een medialandschap waar er druk ligt op queer-filmmakers om het luchtig te houden of om te zwijgen, is LEVITICUS eerlijk over hoe somber het er nog steeds uitziet voor veel kwetsbare jongeren.
Toch kan de film geen groot succes genoemd worden. Veel horrorfilms die de regels van hun wereld ambivalent willen houden kampen met personages die onlogische keuzes maken, of niet gewoon even de tijd nemen om hun situatie eens goed te overzien. Hoe het monster functioneert in LEVITICUS is daarentegen vrij makkelijk te bevatten, en het wordt ook meteen duidelijk welke keuze Naim en Ryan moeten maken. Helaas komt deze realisatie al wanneer de film pas op de helft zit, en moet het publiek een beetje met hun duimen draaien tot de verwachte conclusie eindelijk komt aanwaaien.
Daar komt nog eens bovenop dat Naim en Ryan vrij inhoudsloze personages zijn. Uiteraard typeert hun homofobe omgeving het tweetal uitsluitend als queer, maar daar is de film zelf ook schuldig aan. We komen vrijwel niets over ze te weten, buiten het feit dat ze van elkaar houden. Je gaat me niet vertellen dat een jonge homo gevangen in een repressieve en kapotsaaie gemeenschap geen interesses heeft om even in te kunnen ontsnappen. Dat het leven van Naim geen pretje is wordt goed overgebracht, maar Chiarella vertikt het ook maar iets van kleur toe te voegen. Het is een bewust grauwe film, zoals de zware wolken die constant boven de wijde horizon hangen. Het hart zit zeker op de goede plaats, en voor veel kijkers zal het acteertalent van de cast ongetwijfeld genoeg zijn. Maar het is voor mij lastig voor te stellen dat LEVITICUS ook niet al snel in de vergetelheid zal raken.
