Een matige film van Sam Raimi is nog altijd beter dan wat er gemiddeld in de bioscoop verschijnt. Maar met SEND HELP belandt hij net met de hakken over de sloot, dankzij abominabele CGI, een matige acteur in de hoofdrol en een scenario dat halverwege krakend door het ijs zakt.
Een kibbelend stel tegenpolen dat het ver van de bewoonde wereld moet zien te redden in de een of andere wildernis is natuurlijk geen onbekend thema in filmland. Al in 1951 voeren Humphrey Bogart en Kate Hepburn al ruziënd door Afrika in (en op) THE AFRICAN QUEEN, gaandeweg de strijdbijl begravend. Dat gebeurde door hun strijd tegen gemeenschappelijke problemen: de woeste natuur en die andere formidabele filmvijand, de Duitsers.
SEND HELP, Sam Raimi’s nieuwste, doet ook wat met dat thema, alleen volgt zijn film meer het stramien van een andere film, de Italiaanse klassieker SWEPT AWAY BY AN UNUSUAL DESTINY IN THE BLUE SEA OF AUGUST / TRAVOLTI DA UN INSOLITO DESTINO NELL’AZZURO MARE D’AGOSTO. In dit meesterwerk van Lina Wertmüller uit 1974 (dus níét Guy Ritchie’s fletse remake met Madonna uit 2002) belandt een steenrijke dame die spuugt op de werkende klasse door omstandigheden op een onbewoond eiland met een communistiche zeebonk waarop een metaforische strijd ontbrandt tussen arm en rijk, links en rechts, man en vrouw enz. De clou is natuurlijk dat de veel grotere survivalkennis van de zeeman hem in staat stelt de rollen op het eiland radicaal om te draaien.
In SEND HELP zijn de genderrollen alvast omgedraaid. De ellendeling die hier een lesje in nederigheid zal gaan krijgen heet Bradley (ene Dylan O’Brien), een arrogante, misogyne, instant haatbare lul met vingers die de leiding over een topbedrijf in de schoot geworpen heeft gekregen door het overlijden van zijn vader. Zijn tegenpool Linda Liddle (een fenomenale Rachel McAdams) heeft zelfs haar achternaam niet mee. De briljante, maar volstrekt niet assertieve grijze muis werkt al jaren op de afdeling Strategy and Planning en ziet anderen constant aan de haal gaan met haar harde werk. In de proloog wordt ze zo vaak vernederd door Bradley en zijn vriendjes dat iedereen bijna hardop hoopt dat ze wraak gaat nemen.
Dat gebeurt dus min of meer nadat Bradley en Linda stranden op een Zuid-Aziatisch eilandje na een vliegtuigcrash. We weten inmiddels al dat Linda groot fan is van de realityshow Survivor en dat ze zelf ook ervaring heeft in de wildernis. Waarom ze dan zo passief is op haar werk is een raadsel, maar haar kennis komt nu goed van pas. Bradley’s been ligt aan gort dus Linda is nu de baas. Ze ontpopt zich als een sympathiekere variant van Annie Wilkes uit MISERY en het duivelse plezier waarmee ze Bradley laat zien wie nu de touwtjes in handen heeft zorgt voor het beste deel van de film, waarin genoeg te schaterlachen valt. Ook tijdens een jachtscène op een everzwijn, al is het een schande dat iemand met zo’n uitstekend practical effects-CV als Raimi het beest in oerlelijke CGI aan ons toont.
Er beginnen al gauw meer dingen oncomfortabel te wringen aan SEND HELP. Zoals gezegd is en blijft het een feestje om te zien hoe McAdams zich helemaal uitleeft als Linda, maar de gemiscaste O’Brien komt er bekaaider vanaf. Het is een beperkt acteur wiens arsenaal vooral bestaat uit chagrijnige bekken trekken en hard schreeuwen. Hij kan totaal niet uit de voeten met Raimi’s geflipte humor en dat is een voorname reden dat de film in de tweede helft door de hoeven zakt. Maar ook Raimi zelf lijkt dan paniekvoetbal te gaan spelen. Het voelt alsof hij met een microscoop door de rest van het scenario is gegaan om er nog iets van komische horror in te kunnen planten. Uit arren moede gooit hij zelfs een lompe jumpscare in de mix, die uit een van zijn EVIL DEAD-films lijkt te zijn ontsnapt.
Raimi kan er ook niets aan doen dat het verhaal van Damian Shannon en Mark Swift (eerder verantwoordelijk voor het scenario van FREDDY VS. JASON en BAYWATCH) in de slotakte een onvergeeflijke foute keuze maakt. Doordat Linda opeens minder prettige trekjes krijgt zouden we sympathie moeten krijgen voor überklootzak Bradley. Misschien dat zoiets gebeurt bij Andrew Tate en consorten, maar het maakte voor uw schrijver van dienst het slotakkoord ontzettend wrang. Zelfs het grappig bedoelde epiloogje weet die fout niet meer te herstellen. Heel jammer.
