100 NIGHTS OF HERO is een speelse bewerking van de raamvertelling uit Duizend-en-een nacht met een uitmuntende cast, die desalniettemin erg houtje-touwtje en gedateerd aanvoelt.
Onder een hemel met drie manen ligt een keizerrijk bestuurd als een door vogels geïnspireerde theocratie. In deze quasi-Middeleeuwse samenleving leven vrouwen in zeer beknopt bestaan: voortplanting is hun raison d’être, en op lezen en schrijven staat de doodstraf. De jonge bruid Cherry (Maika Monroe) is al maanden getrouwd maar vertoont nog steeds geen tekenen van zwangerschap. De Gesnavelde Broeders geven haar 101 dagen de tijd om bewijs van bevruchting te leveren, maar haar onverschillige man knijpt er tussenuit en laat haar alleen met zijn beste vriend Manfred (Nicholas Galitzine). Om de allures van Manfred te weerstaan leunt Cherry op haar stoïsche bediende Hero (Emma Corrin) en diens talent voor het vertellen van verhalen.
100 NIGHTS OF HERO is een bewerking van Isabel Greenbergs stripboek The One Hundred Nights of Hero. De tekeningen van Greenberg zijn doorgaans zwart-wit, met hier en daar een enkele kleur om een emotie of een intens moment uit te drukken. Regisseur Julia Jackman gaat eerder voor barokke overdadigheid, diepe edelsteentinten en Wes Anderson-achtige symmetrie. Vooral het weelderige kostuumontwerp van Susie Coulthard werkt in deze context erg goed.
Voor een productie van nog geen zes miljoen is de cast erg indrukwekkend. Naast Monroe, Galitzine en Corrin heeft Jackman cameo’s kunnen scoren van Richard E. Grant, Felicity Jones en Charli XCX. Die laatste naam heeft bijgedragen aan een niet-verwaarloosbaar percentage van het publiek: toen de popster in beeld verscheen klonk er enthousiast gemompel in de zaal.
Ondanks de beroemdheden en het uitstekende production design voelt 100 NIGHTS OF HERO toch erg schamel. De film kan enkel gebaren naar de grote wereld buiten het landhuis, en vanwege de bewust dromerige montage voelt het allemaal een stuk eentoniger dan de bedoeling is. De droogkomische toon werkt in het begin prima; vooral Emma Corrin kan heel goed een monotone zin grappig maken. Maar wanneer de zwarte komedie ineens plaatsmaakt voor een serieuze boodschap ontstijgen Jackmans ambities het niveau van de film.
Greenbergs oorspronkelijke stripboek is een hommage aan het personage Sjeherazade, de Perzische vertelster uit Duizend-en-een-nacht. Zij wist een wraakzuchtige en misogyne koning lang genoeg af te leiden met prachtige verhalen dat hij van aard veranderde, en redde zo zichzelf en alle vrouwen in het koninkrijk. In Jackmans film vervult Hero deze rol, door de megalomane Manfred af te leiden met een verhaal over drie zusters, en de domme himbo misschien zelfs wat empathie bij te brengen. Maar de connecties tussen haar vertelling en de situatie van Cherry en Hero zijn zo letterlijk dat het allemaal wat kinderlijk overkomt. Ook gaat de feministische boodschap compleet verloren door de passieve houding van de hoofdrolspeelsters. 100 NIGHTS OF HERO prijst de kracht van verhalen en hun potentie de wereld te veranderen, maar zeker gezien het huidige antifeminisme lijkt dat naïef. Jackmans film voelt als tijdreis terug naar 2015, waar dit soort girlboss-cinema meer in smaak viel. An sich misschien niet verkeerd, alleen niet genoeg voor 2025.
