Een film in zijn geheel in één take opnemen is een heel knappe prestatie. Maar heeft deze techniek ook echt een meerwaarde, ten opzichte van traditionelere technieken om een verhaal te vertellen? Was GATILLERO ook zonder deze filmische truc een intense actiethriller geweest?
Dat zal altijd speculatie blijven. Want GATILLERO is in één keer van begin tot eind opgenomen, met als resultaat een intense thriller met veel schietscènes. De titel betekent in de straattaal van Buenos Aires zoiets als huurmoordenaar, specifiek met een pistool. Pablo “El Galgo” Correa is zo’n gatillero. Pas net op vrije voeten na een gevangenisstraf wordt hij meteen weer een bendeoorlog ingezogen in zijn oude buurt. Waarbij hij al snel de moord op de baas van de buurt in zijn schoenen krijgt geschoven en hij op de vlucht moet voor bijna iedereen.
Waar kun je je verstoppen in een achterbuurt van Buenos Aires? Of kun je toch maar beter in beweging blijven? Wie kan je helpen, wie kun je juist niet vertrouwen? De camera volgt Pablo te allen tijde op de voet, terwijl die vragen door zijn hoofd schieten en de kogels om zijn hoofd vliegen. Er is eigenlijk helemaal geen tijd om na te denken, alleen om te overleven. De straten zijn verlaten, dus iedereen die hij tegenkomt is een potentieel gevaar. De spanning stijgt vanaf het moment dat de klopjacht start, en laat niet af tot aan de climax na anderhalf uur.
De opname in één take en de cameravoering dicht op de huid dragen daar aan bij, maar brengen ook beperkingen met zich mee. Door zo dicht bij Pablo te blijven, kan het gevaar onverwacht uit alle hoeken zomaar in beeld verschijnen. De mogelijkheid dat er geknipt wordt naar zijn achtervolgers is er niet. Dit verhoogt de spanning, maar laat geen ruimte voor het grotere plaatje. An sich geen probleem, zolang de film alleen draait om de overlevingstocht van Pablo.
Zodra filmmaker Cris Tapia Marchiori een subplot introduceert over de ‘gewone’ buurtbewoners die de drugshandel en het bendegeweld zat zijn en hun buurt willen terugveroveren, gaat de stijl wringen. Want de dramatische intrige van GATILLERO draait eigenlijk steeds meer om hen, terwijl ze door de toewijding aan de stijlkeuzes ‘noodgedwongen’ op de achtergrond blijven. Daardoor voelt de eenzijdige, naïeve missie van Pablo om zijn naam te zuiveren bij het overgebleven bendehoofd steeds meer als een zijspoor.
Dat is echter wel het spoor waarop de trein genaamd GATILLERO blijft doordenderen. De intensiteit ebt uiteindelijk steeds meer weg, doordat er in de marge van het beeld of helemaal daarbuiten interessantere dingen gebeuren. Juist door Marchiori’s poging om zijn actiethriller en passant ook van een flinke dosis maatschappijkritiek te voorzien, komen beide aspecten niet helemaal uit de verf. De als triomfantelijke apotheose bedoelde climax laat vooral een leeg gevoel achter en voelt als een gemiste kans.
