Het zijn weer eens lowbudgethorrorfilms van jonge regisseurs die de filmindustrie in leven moeten houden. Naast BACKROOMS (budget 10 miljoen, opbrengst 350 miljoen) is OBSESSION de horrorsensatie van het jaar, en met een budget van 750.000 dollar en een bioscoopopbrengst van meer dan 400 miljoen is het begrijpelijk dat de film deuren opent voor regisseur Curry Barker.
Net als BACKROOMS-regisseur Kane Parsons leerde Barker het vak op YouTube. Hij had succes met zijn sketchkomediekanaal That’s a Bad Idea en gebruikte dat kanaal in 2024 voor de distributie van zijn speelfilmdebuut, de foundfootagehorrorfilm MILK AND SERIAL.
OBSESSION is een variatie op het bekende ‘pas op met wat je wenst’-verhaal. De onzekere twintiger Baron ‘Bear’ Bailey (Michael Johnston) weet niet hoe hij zijn romantische gevoelens richting Nikki Freeman (Inde Navarrette) moet laten blijken. In een winkeltje vol zweverige producten koopt hij een One Wish Willow, een speelgoedje waarmee je een wens in vervulling kunt laten gaan. Zijn wens: I wish Nikki Freeman loved me more than anyone in the world. Geheel tegen zijn verwachtingen komt die wens direct uit. Maar Nikki’s ‘liefde’ blijkt een gevaarlijke obsessie.
Barker vertelde dat OBSESSION geïnspireerd is op een segment uit aflevering Treehouse of Horror II van THE SIMPSONS, waarin Homer een wensvervullend apenpootje aanschaft. Die aflevering verwees natuurlijk naar het korte verhaal The Monkey’s Paw van W.W. Jacobs, talloze malen bewerkt en geparodieerd. We zullen niet oordelen over het feit dat Barkers eerste associatie met het Monkey’s Paw-concept een parodie uit de jaren negentig is; we maakten immers ook allemaal kennis met Frankenstein en Dracula via verwijzingen in andere media, toch?
Nee, dat OBSESSION naïef te noemen is, heeft andere redenen. Het scenario van Barker is geschreven door iemand die niet weet hoe dingen wérken, of er in elk geval weinig aandacht aan besteedt als geloofwaardigheid in de weg staat van de makkelijkste route. Bear en zijn vrienden werken allemaal als onderknuppels bij dezelfde muziekwinkel, maar wonen allemaal in behoorlijke huizen in de suburbs. Hun wereld leren we verder niet echt kennen.
Wanneer Nikki liegt dat haar vader kanker heeft, gaat Ian (Cooper Tomlinson) op onderzoek uit. Wat blijkt: die man heeft geen kanker, want hij gaat gewoon naar zijn werk, en bij het ziekenhuis kennen ze hem niet. Alsof kankerpatiënten niet kunnen werken. Alsof het ziekenhuis een wildvreemde die informatie zou geven. Een detail misschien, maar tekenend voor de gemakzucht en simpelheid van het scenario.
Ander voorbeeld: waarom rijdt Sarah (Megan Lawless) midden in de nacht naar Bears huis en belt ze hem (pas als ze voor de deur staat) uit bed om in haar auto iets te bespreken wat net zo goed tot de volgende ochtend had kunnen wachten? Zodat in die auto de meest voorspelbare jump scare van het jaar kan plaatsvinden.
Het komt niet vaak voor dat dergelijke onlogische situaties me zo storen in een film, maar OBSESSION zit er zó vol mee dat ik er niet omheen kan. De meest ergerlijke betreffen het gedrag van Nikki. Oké, ze is behekst. Maar waarom betekent een obsessie voor een persoon dat je met een bloempot voor je gezicht in zijn slaapkamer staat? Waarom ga je je gedragen als een spook uit een CONJURING-film?
Eerst wordt duidelijk dat Nikki geen leven heeft buiten Bear. Als hij vertrekt blijft ze doodstil in de kamer staan en pist ze de vloer onder. Maar wanneer hij haar meeneemt naar een feestje, reciteert ze daar een passage uit ‘something I’ve been working on’, een perverse hervertelling van Hans en Grietje. Was ze een boek aan het schrijven? Wat heeft dat waar dan ook mee te maken? Nikki’s fratsen zijn een arbitraire lijst ‘creepy shit’ die Barker in zijn film wilde hebben.
En dat is doodzonde, want OBSESSION is het meest effectief wanneer de extreme obsessie enigszins realistisch weergegeven wordt. Navarrette zet een bijzonder overtuigende rol neer die een veel consistenter geschreven personage had verdiend.
Mooi is het gegeven dat Nikki in feite bezeten is door een kwaadaardige kracht: iets heeft haar lichaam overgenomen en haar geest ergens weggestopt. Er is een potentieel ijzersterke scène waarin de echte Nikki heel even van zichzelf laat horen als ‘de ander’ slaapt. Ze smeekt Bear haar te doden. Bear weigert: wat is er zo erg aan bij hem te zijn? Het is het moment dat Bear definitief als verwerpelijke egoïst wordt neergezet. Maar het komt te laat in de film. Op dat punt in het verhaal is Bear al tot wanhoop gedreven door Nikki’s extreme gedrag en is het onvoorstelbaar dat hij zelf geen einde aan de relatie zou willen maken.
Als visueel verteller toont Barker wat hij op YouTube heeft geleerd: snel en effectief een idee overbrengen. Hij is bedreven in het type shot dat sinds HEREDITARY populair is, zo’n lang aangehouden, uitgekiende compositie waarin meer aan de hand is dan op het eerste gezicht lijkt. Je ogen dwalen over het scherm en zien ineens een schim in de duisternis. Niet iedereen ziet het even snel: in de bioscoop kun je genieten van de hoorbare reacties van de rest van het publiek op verschillende momenten.
Dergelijk vakwerk maakt Barker als regisseur een grote belofte. De aankondiging dat hij THE TEXAS CHAIN SAW MASSACRE gaat remaken stemt op zijn minst nieuwsgierig. Maar laten we hopen dat hij in de toekomst met óf eenvoudiger, óf volwassener scenario’s gaat werken. Het succes van OBSESSION is iets om te vieren, maar de film is vooral een gemiste kans.
