Stephen King was in 1987 not amused na het zien van de eerste bewerking van zijn boek The Running Man. De film met Arnold Schwarzenegger had slechts enkele elementen gemeen met de dystopische roman die King in 1982 schreef onder het pseudoniem Richard Bachman. Over de nieuwe versie van Edgar Wright is zijn oordeel totaal anders. ‘Liked it? I loved it!’ Dat is begrijpelijk, want deze THE RUNNING MAN is een actiefeestje van begin tot eind, en bovendien trouwer aan het boek. Een lekkere blockbuster zoals ze tegenwoordig zelden meer worden gemaakt.
Maar om nu meteen de versie van Paul Michael Glaser uit 1987 naar de vuilnisbelt te verwijzen is ook niet helemaal eerlijk. Het budget was zo’n 25 miljoen dollar, een kwart van wat Wright nu tot zijn beschikking had, zodat het onmogelijk bleek om de spelshow uit het boek naar film te vertalen. In de roman is heel de VS het speelveld, in de film een afgebakend soort Colosseum met livepubliek. Verder leed de originele THE RUNNING MAN onder regisseurswissels en werd het scenario maar liefst vijftien maal herschreven tijdens het filmen. Het is niet Arnie’s beste, ook volgens hemzelf, maar desondanks een prima eighties-actiefilm met comicbook-schurken, flauwe oneliners en een uitstekende opperschurk in Richard Dawson, die de duivelse producent en presentator Damon Killian speelt (en in het echt ook spelshows presenteerde).
Maar een kleine veertig jaar later kon Edgar Wright dus met 110 miljoen aan de slag waarmee het boek trouwer kon worden bewerkt voor het grote scherm. Ditmaal wordt Ben Richards vertolkt door Glen Powell, en dat is al meteen veel meer des Kings: geen spierbundel, maar een alledaagse vent (naar huidige Hollywoodmaatstaven dan). Een vent met een kort lontje, dat wel. Richards heeft al zoveel aanvaringen met superieuren gehad dat hij door de dystopische staat op een zwarte lijst is gezet, waardoor de kans op een baan is verkeken. Wat nu? Thuis heeft hij een doodziek kind en zijn vrouw Sheila (Jayme Lawson uit SINNERS) gaat voor wat extra geld als barvouw uit pure wanhoop een tikje verder met de mannelijke klanten in de club waar ze werkt. Goede medicijnen zijn immers duur. Richards’ enige optie is geld verdienen als kandidaat van een van de vele wrede gameshows op de staatstelevisie, met The Running Man als meest lucratieve. De regels zijn simpel: ga op de vlucht met een team dodelijke commando’s op je hielen. Leef je nog na een maand, dan krijg je een enorme geldprijs. Hoe moeilijk kan dat zijn?
Wie Powell heeft gezien in het zeer amusante HIT MAN weet al dat hij ondanks zijn filmsterrenuiterlijk zeer geloofwaardig een gewone kerel kan neerzetten die zich met slimheid in plaats van spierkracht uit een lastig parket moet zien te krijgen. Daardoor is het voor ons als kijker veel makkelijker te identificeren met zijn vertolking van Ben Richards dan met die van Schwarzenegger. Dit had ons allemaal kunnen overkomen. Dankzij het grote budget hoefde Wright ook geen blik B-acteurs open te trekken, zoals in het origineel gebeurde, maar heeft hij de beschikking over een tot in de puntjes sterk gecast ensemble, waaronder William H. Macy, Josh Brolin en een hilarische Michael Cera als complotdenker. Maar voornamelijk is deze remake een op-en-top Edgar Wright-film geworden. Hij strooit kwistig met visuele grapjes (wie zien we daar op het biljet van honderd dollar?) en filmt de actiescènes net zo hectisch en strak als in SHAUN OF THE DEAD, HOT FUZZ en BABY DRIVER. Ook weet hij weer perfect de juiste song te kiezen om een scène te begeleiden. Een krankzinnige sequentie waarin potentiële kandidaten auditie moeten doen voor de diverse spelprogramma’s verloopt vlekkeloos op de beat van John Kongos’ cultstamper He’s Gonna Step On You Again, en Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker) van The Rolling Stones tilt de beste actiesetpiece van de film nog net wat meer over de top.
Toch is de film als geheel niet te vet aangezet, omdat Wright perfect een balans vindt tussen uitzinnige actie en rustmomenten. Datzelfde geldt voor Glen Powells fantastische spel als de opgejaagde held. Hij wisselt moeiteloos momenten van wanhoop en kwetsbaarheid af met daadkrachtig en keihard optreden. Hij is meer een John McClane dan een John Rambo en nu die stap toch gezet is: DIE HARD maakte van Bruce Willis in één klap een echte wereldster. Ik hoop voor Powell hetzelfde, want THE RUNNING MAN deed me exact zo hard juichen in de bios als ik deed toen ik zestien was en zag hoe een zekere New Yorkse smeris met een brandslang van het exploderende dak van Nakatomi Tower sprong. Genieten!
