Elmar Imanovs surrealistische drama houdt de kijker op een dusdanige afstand dat zelfs een enorme sprinkhaan die aan de Martini zit verveelt.
Je ziet weleens een recensie op Letterboxd waarvan je denkt: heeft die wel op zitten letten? Smaken verschillen natuurlijk, maar wie bijvoorbeeld STALKER of PERSONA afdoet als kapot saai zegt daarmee meer over de eigen houding dan over de film. Ik heb geprobeerd dit in gedachten te houden, en toch tot de conclusie gekomen dat THE KISS OF THE GRASSHOPPER gewoon kapot saai is.
Bernard (Lenn Kudrjawizki) en zijn bejaarde vader Carlos (Michael Hanemann) hebben een op zijn zachtst gezegd aparte verstandhouding. Bernard verwijt zijn vader altijd emotioneel afstandelijk te zijn geweest, en toch slapen de twee geregeld in elkaars armen. Er is duidelijk een intense liefde tussen vader en zoon, alleen heeft Carlos er moeite mee dat in woorden uit te drukken. Het tegenovergestelde geldt de andere persoon in Bernards leven. Hij en zijn vriendin Agata (Sophie Mousel) hebben ellenlange gesprekken over hun relatie, alleen is er aan haar kant geen greintje affectie te bekennen.
Wanneer Carlos gediagnosticeerd wordt met een hersentumor en afziet van een mogelijk levensreddende operatie stort Bernard in. Imanov brengt Bernards depressieve gemoedstoestand in beeld door vrijwel alles – gebouwen, metro’s, de kleren van figuranten – in grijstinten te hullen. Daarnaast zit THE KISS OF THE GRASSHOPPER vol met surrealistische beelden. Bernard woont samen met een schaap, en er zit een pulserend zwart gat in zijn muur. Een vuilniswagen strooit speelgoed rond op straat, en als hij wat gaat drinken zit er een sprinkhaan aan de bar die doet denken aan NAKED LUNCH.
Nu is het niet zo dat het magisch realisme van de Duits-Azerbeidzjaanse regisseur onmogelijk te ontcijferen is; de film gaat evident over eenzaamheid en verlies. Het probleem is hoe ongelooflijk langzaam de plot zich ontvouwt. De eerdergenoemde discussies tussen Bernard en Agata zijn individueel beschouwd goed geschreven, uitgezet en geacteerd, maar na de derde dialoog die hetzelfde ritme heeft heb je het wel een beetje gezien. Agata neemt meerdere keren schijnbaar definitief afscheid, maar de volgende scène is ze er gewoon weer. Meerdere verhaallijnen volgen dit patroon, om uiteindelijk niet echt tot een conclusie te komen. Er zit misschien net genoeg vlees aan de botten voor een fatsoenlijke korte film, maar twee uur is wel erg veel gevraagd. Daarnaast is er een smakeloze scène waarin een half verlamde buurvrouw als een soort monster wordt gefilmd.
THE KISS OF THE GRASSHOPPER is precies het soort film waar het Marvelpubliek aan denkt bij de term arthouse. Fluisterende hoofdpersonen die het constant over hun ouders hebben, een irritant laag tempo en veel vreemde beelden maar weinig betekenis. Jammer voor de acteurs, aan hen ligt het niet. Soms heb je gewoon een klassieke studiobaas nodig die de regisseur eens flink onder handen neemt.
