“Not all heroes wear capes!” Sommigen dragen blauw-witte pakjes. Twee weken nadat DC’s pater familias Superman zijn herintrede maakte in de bios, is het nu de beurt aan Marvels first family The Fantastic Four.
Door het enorme succes van Marvels cinematic universe, wat geliefde (en uiterst winstgevende) supersterren maakte van zelfs marginale striphelden als The Guardians of the Galaxy en Iron Man, is het makkelijk te vergeten dat ooit The Fantastic Four de blikvangers van de uitgeverij waren. Vanaf hun lancering in 1961 was het dysfunctionele viertal tijdens the silver age of comics ongekend populair, en vormde het fundament waarop het Marvel-imperium gebouwd is. Nu, na zesendertig films in vijf Fases mogen Mister Fantastic, The Invisible Woman, The Human Torch en The Thing dan eindelijk hun intrede maken in het MCU.
FIRST STEPS is het openingssalvo van Fase 6 van het MCU en neemt ons mee naar de jaren zestig van Earth-828, een versie van onze planeet in een andere dimensie. Aangezien IRON MAN in 2008 ons universum van zijn eerste superheld voorzag, waren de twee voorafgaande Fases vol eindeloos gehannes met het multiversum nodig om een stel retrohelden uit de jaren zestig geloofwaardig te kunnen introduceren.
Op Earth-828 heeft de geniale wetenschapper Reed Richards/Mister Fantastic (Pedro Pascal) gezorgd voor een ongekende technologische vooruitgang. Het raadsel van teleportatie is opgelost, en ook de ruimtevaart is in een stroomversnelling geraakt. Tijdens een routine ruimtemissie zijn Richards, zijn eega Sue Storm/The Invisible Woman (Vanessa Kirby), schoonbroer Johnny Storm/The Human Torch (Joseph Quinn) en collega Ben Grimm/The Thing (Ebon Moss-Bachrach) echter blootgesteld aan kosmische straling, wat zorgde voor hun superkrachten. Regisseur Matt Shakman gaat er wijselijk van uit dat iedereen al bekend is met dit gegeven, en verspilt geen tijd aan teveel achtergrond. Zo lang als het kostte om bovenstaande synopsis te lezen, is ook min of meer zo lang als de film besteedt aan de origin story van het illustere kwartet.
In de vier jaar sinds hun terugkeer uit de ruimte is de familie door hun tomeloze inzet voor de vooruitgang van de mensheid wereldwijd beroemd en geliefd. Daarnaast hangen ze natuurlijk als The Fantastic Four ook ongegeneerd de superheld uit. Iedereen weet toch al wie ze zijn, dus de vier gaan niet gebukt onder de last van een geheime identiteit. Maar al hun goeddoenerij wordt flink gerelativeerd als er vanuit de ruimte een mysterieus zilver wezen verschijnt, en met de woorden: “I herald his beginning…I herald your end…I herald…GALACTUS.” al hun voorgaande daden tot het niveau kat-uit-boom-redden reduceert.
Fantastic Four versus Galactus is een van de klassieke verhaallijnen uit de lange geschiedenis van het team. De oplettende lezer en/of kijker zal al gerealiseerd hebben dat dit precies de plot is van FANTASTIC FOUR: RISE OF THE SILVER SURFER, het tweede deel van het halfgelukte pre-MCU F4-duo. Hoewel dat voor die tijd een vermakelijke vertelling was, kwam Galactus zelf er maar bekaaid vanaf. Het is ook lastig om de dreiging en schaal van zo’n iconisch maar vergezocht intergalactisch wezen geloofwaardig naar het scherm te brengen, maar Shakman durft het hier aan om full Galactus te gaan. Dit keer geen afstandelijke ruimtewolk die het gevaar slechts symboliseert, maar een daadwerkelijk personage met motivatie.
Niks nieuws wat betreft het verhaal dus, maar FIRST STEPS onderscheidt zich met de invulling. Marvel heeft er een handje van om interessante ‘kleine’ regisseurs in te huren, en deze vervolgens in een rigide keurslijf te persen waardoor hun specifieke talenten compleet teniet gedaan worden. Dit zorgde de afgelopen jaren voor een serie karakterloze, obligate afleveringen die als enig doel leken te hebben om de studio popcultureel relevant te houden. Hier, maar ook bij THUNDERBOLTS* eerder dit jaar, lijkt de regisseur weer wat meer ruimte te krijgen. En dan blijkt ineens weer hoe leuk een grootse superheldenzomerblockbuster kan zijn als je de makers ervan wat speelruimte geeft. Alles in de film straalt positiviteit en plezier uit: de visualisatie van de swinging sixties op Earth-828 is een appetijtelijke mix van herkenbare historische elementen en een meer modernistische toekomstvisie van onze Aarde. Door de uitbundige art direction springt de film er binnen de MCU-canon echt tussen uit, en de heerlijk hysterische score van Michael Giacchino draagt hier alleen maar aan bij.
Regisseur Shakman heeft zijn sporen verdiend met de cultsitcom It’s Always Sunny In Philadelphia, dus met dysfuncionaliteit binnen een ensemblecast weet hij wel raad. Samen met zijn schrijversteam (waaronder Marvel regular Eric Pearson) verpakt hij deze eerste stappen van The Fantastic Four als een klassieke screwball comedy, en houdt hij de focus op het aandoenlijke gesteggel binnen de familie Reed. Zelfs nadat Galactus (Ralph Ineson) zijn intrede doet, blijft de film prettig gebalanceerd tussen licht en zwaar. De gevatte dialogen vliegen je om de oren, maar de dreiging van de toch vrij karikaturale Enorme Superschurk wordt bloedserieus genomen.
Er staat echt wat op het spel, en de cast weet precies in wat voor film ze zitten. Het siert Marvel dat ze hun grote boegbeeld niet bevolken met supersterren, maar met relatief onbekende televisieacteurs. Natuurlijk, de onvermijdelijke Pedro Pascal geniet tegenwoordig een zekere sterrenstatus, maar het is begrijpelijk dat er in zo’n grote (en vooral dure) mainstreamtitel in ieder geval één grote naam zit. En terecht, want hij speelt een hele fijne Mister Fantastic. Ook de rest van de cast weet te verdwijnen in hun rollen, en samen zorgen ze er voor dat je deze fantastische familieleden met hun vergezochte avonturen helemaal accepteert zoals ze zijn.
