Wat fijn dat ze THE BONE TEMPLE direct na 28 YEARS LATER hebben opgenomen en nog geen jaar hoefden te wachten op dit vervolg. In ieder geval kan al gezegd worden dat de twijfels over Nia DaCosta in de regisseursstoel snel verdwijnen. Sterker nog, dit middelpunt van Danny Boyle’s en Alex Garlands trilogie is misschien nog beter dan het eerste deel.
Deze recensie bevat spoilers voor 28 YEARS LATER (2025).
Waar 28 YEARS LATER nog rustig de tijd nam om de nieuwe realiteit van een permanente zombiepopulatie langzaam aan het publiek te onthullen, heeft THE BONE TEMPLE niet die luxe. Danny Boyle had immers de vorige film afgesloten met een van de meest knotsgekke cliffhangers voor een grote bioscoopfilm die ik me kan heugen. Onze jonge held Spike (Alfie Williams) werd gered/gekidnapt door een bende tieners die allemaal Jimmy heten. Naast hun joggingpakken droegen ze ook blonde pruiken, volledig in de stijl van Jimmy Savile, de Britse tv-persoonlijkheid die na zijn dood werd ontmaskerd als een zedendelinquent.
De film geeft meteen meer inkijk in de bende en hun charismatische leider Jimmy (Jack O’Connell), ook wel Sir Lord Jimmy Crystal. Jimmy runt zijn groepje psychopaten met harde hard en zoete beloftes. Zij zijn tenslotte uitverkorenen, en hij is niemand minder dan de zoon van Satan. Volgens Jimmy zijn de zombies geen geïnfecteerden, maar demonen gestuurd door zijn vader om de mensheid te straffen. Terwijl Spike dieper en dieper de hel in wordt geleid door zijn nieuwe kameraden, gaat het leven van dokter Ian Kelson (Ralph Fiennes) gewoon door. Hij werkt kalm verder aan zijn gigantische Memento Mori-monument, luistert naar platen van Duran Duran, en houdt de kolossale Alpha-zombie Samson (Chi Lewis-Parry) op afstand met zijn morfinepijltjes. Totdat een nieuwe ontdekking Kelsons eenzame bestaan doorbreekt, en hij eindelijk weer hoop ervaart voor de toekomst.
THE BONE TEMPLE volgt deze twee verhaallijnen, een over de monsterlijkheid van sommige mensen en een over de goedheid van anderen, totdat ze elkaar uiteindelijk ontmoeten. Wat er gebeurt als Sir Jimmy en dokter Kelson tegenover elkaar staan ga ik niet verklappen, maar geloof me dat DaCosta de belofte van die cliffhanger meer dan waar maakt. Er bestaat geen ander woord voor dan awesome, en zo heb je Ralph Fiennes zeker nog nooit gezien.
De gore is intenser dan in de vorige films, vooral het sadisme van de Jimmy-sekte levert een gruwelijke scène op. Toch houdt Alex Garland de heerlijk droge humor in zijn scenario gewoon aan. Een moment tussen Kelson en Samson is zo belachelijk dat het net zo goed in een parodie op een zombiefilm had kunnen zitten. De toon die heen en weer schakelt tussen SHAUN OF THE DEAD (2004) en MARTYRS (2008) lijkt wat veel gevraagd, maar gelukkig weet DaCosta waar de focus moet blijven liggen. Als regisseur doet ze er goed aan Danny Boyle’s iconische zombiecam en rappe montage nauwelijks na te bootsen: haar bewerking van Garlands script is een stuk kalmer, soms haast droomachtig. 28 jaar na de verspreiding van het woedevirus is het leven in Groot-Brittanië zeker genadelozer geworden, maar ook rustiger. Tussen de opengeslagen schedels en gevilde gezichten is er schoonheid te vinden.
Alfie Williams is even goed als in 28 YEARS LATER, al is Spike niet echt de hoofdpersoon meer. Kelson wordt verder uitgediept en Fiennes krijgt alle ruimte om dit personage leven in te blazen. Jack O’Connell, die ook al zo’n goede schurk speelde in SINNERS, is hier in gelijke mate charismatisch en angstaanjagend. Hoe belachelijk zijn hele uiterlijk en motivatie ook klinken, hij speelt het nooit té cartoonesk. Ook alle lof voor Chi Lewis-Parry, die in eerste instantie vooral lichamelijk veel indruk maakt en Samson gaandeweg iets aandoenlijks geeft.
Een thema dat meerdere keren terugkomt is perspectief. De geïnfecteerden zijn natuurlijk onbenaderbaar en levensgevaarlijk, maar Kelson begint zich af te vragen hoe zij de wereld ervaren. Hij ziet er zelf van een afstand zelf ook heel gevaarlijk uit, met zijn oranje huid van de jodium en zijn bottentempel, al is hij de zachtheid zelve. Sir Jimmy is daarentegen verkleed als iemand die hij kent van tv als een geliefde kerel die door iedereen op handen werd gedragen. Binnen de realiteit van het 28 DAYS LATER universum zijn de gruwelijke misdaden van Savile uiteraard nooit aan het licht gekomen. Dat iemand die denkt een kind van de duivel te zijn er onbewust uitziet als iemand die daadwerkelijk een aardige claim op die titel had, is geweldige ironie. Als kers op de taart proppen DaCosta en Garland THE BONE TEMPLE vol met Bijbelse iconografie en filosofie. Niet dat je een HET ZEVENDE ZEGEL (1957) moet verwachten, maar het levert wel een paar fenomenale beelden op. Op horrorgebied is 2026 met een knal van start gegaan.
