Het is een klein wonder te noemen dat Jack Black en Paul Rudd, die beiden al ruim dertig jaar actief zijn in Hollywood, nog nooit eerder een grote rol speelden in dezelfde film. Ze begeven zich in humoristische ecosystemen die regelmatig overlappen, spreken zo nu en dan een animatiefilm in en hebben het imago van sympathieke persoonlijkheden. Toch deelden ze tot voor kort alleen schermtijd in WALK HARD: THE DEWEY COX STORY, waar ze beiden een cameo hadden als leden van The Beatles, en in de twee ANCHORMAN-films. Maar daar was Rudd de enige met een hoofdrol en kreeg Black slechts cameo’s.
Dat onrecht wordt bij deze ‘spiritual sequel’ van het uit 1997 stammende Anaconda eindelijk rechtgezet. En wellicht waren de verwachtingen net wat te hooggespannen voor deze team-up, want hoewel ze allebei met vlagen hun typische, vermakelijke eigen ding kunnen doen, is er nergens sprake van een humoristische som die groter is dan de afzonderlijke delen. Sterker nog: Rudd valt een beetje weg bij de strapatsen van Black, en zelfs Steve Zahn weet met zijn bijrol regelmatig een scène van hem te stelen.
Dat is opvallend, want het basisidee — even simpel als briljant — had een hoge potentie voor een masterclasskomedie van de twee, zeker gezien het nieuwe verhaal. Vier vrienden die in hun middelbare leven inmiddels in een wurggreep zijn genomen door vervlogen dromen en ambities, vatten het plan op om een remake te maken van hun favoriete film uit hun jeugd: ANACONDA, de creature feature met een van de meest bizarre castings aller tijden. Het kan niet anders dan dat de castingdirector van die film onder invloed was toen hij Jennifer Lopez, Ice Cube, Jon Voight, Eric Stoltz en Owen Wilson bij elkaar op een bootje gooide in de Amazone. Het resultaat, geregisseerd door Luis Llosa, was een gevalletje ‘zo slecht dat het bijna goed is’. De toon van de film was serieus, maar de actie, dialogen, special effects en vooral het accent van Jon Voight waren bij vlagen zo tenenkrommend dat het grappig werd.
Een mooi gegeven om vervolgens een volwaardige komedie omheen te bouwen. Wanneer de vier jeugdvrienden wat geld bij elkaar schrapen en daadwerkelijk richting de jungle trekken om hun lowbudget-slangenfilm te maken, gaat er natuurlijk al snel van alles mis. Hun eigen slang — meegenomen door de excentrieke dierentemmer Santiago, een heerlijke rol van Selton Mello — legt al snel het loodje, waardoor ze moeten improviseren. Daarnaast belandt de crew per ongeluk midden in een conflict tussen illegale goudzoekers en de overheid, al krijgen ze dat pas erg laat door. Een groter probleem vormt de gigantische anaconda die plotseling opduikt. Of, zoals een van de personages het verwoordt: ‘We came to make ANACONDA, now we’re in it.’
Nergens zijn onze vrienden dan nog veilig voor de glibberige griezel, en een van de vier zal het dan ook niet overleven. Een lichte spoiler misschien, maar nodig om te kunnen zeggen dat de scène die daarop volgt — waarin het personage als prooi wordt ingezet om de slang af te leiden — tot de grappigste van het jaar behoort. Het is duidelijk dat regisseur Tom Gormican niet dezelfde fout maakt als zijn voorganger en werkelijk niets aan zijn eigen film serieus neemt. Hij omarmt met liefde de belachelijkheid.
Zo blijkt er nóg een filmcrew bezig te zijn met een remake van ANACONDA, waardoor er gigantische Hollywoodsets in de jungle zijn gebouwd: een uitermate geschikt decor voor een bombastische finale en een dankbaar uitgangspunt voor metagrappen. Soms werken die, vaker niet. De knipogen slaan op momenten zelfs een beetje door. Zo horen we de personages bespreken dat ze een extra verhaallijn aan hun scenario willen toevoegen, omdat het anders te saai zou worden. Een scherpe observatie, want het origineel was in essentie inderdaad een vrij saaie film. Maar wanneer Gormican dit idee vervolgens zelf in praktijk brengt door een subplot rond illegale goudzoekers toe te voegen, voegt dat maar weinig toe.
Net als het origineel uit 1997 kampte ook deze productie met tegenslagen. Destijds was er een mechanische slang die regelmatig op hol sloeg, waardoor de acteurs soms flink moesten improviseren. Ditmaal viel een van de belangrijkste filmlocaties weg, waardoor het scenario tijdens de draaidagen nog herschreven moest worden. Dat hier uiteindelijk een grapje over in de film belandt, kan niet verbloemen dat het geheel rommelig overkomt.
Uiteindelijk is ANACONDA een enorme verbetering ten opzichte van zijn spirituele voorganger, maar je kunt niet anders dan denken dat er meer in had gezeten.
