2025 was niet het beste jaar voor Sydney Sweeney. Haar laatste vier films, AMERICANA, ECHO VALLEY, EDEN en CHRISTY, werden door critici gemengd onthaald en deden het niet best aan de box office. Daarnaast kwamen er geruchten op gang over een clash tussen haar en Zendaya tijdens een perstour voor het derde seizoen van EUPHORIA, kreeg ze felle kritiek omdat ze als heteroseksuele vrouw een lesbische bokser speelde en raakte ze in opspraak door een reclamecampagne waaraan ze meewerkte voor spijkerbroekenmerk American Eagle. In die campagne komt de slogan ‘Sydney Sweeney has great genes/jeans’ voor. Op zijn minst toondoof volgens velen, en volgens anderen zelfs een stuk problematischer vanwege vermeende ondertonen van witte superioriteit. Met haar bijdrage aan de verfilming van Freida McFaddens succesvolle roman THE HOUSEMAID trekt ze het jaar enigszins recht, al heeft ze dat vooral te danken aan collega Amanda Seyfried.
Seyfried speelt Nina Winchester, een vrouw die het ogenschijnlijk getroffen heeft in het leven. Ze is getrouwd met Andrew (Brandon Sklenar), een kast van een man die niet alleen gespierd en aantrekkelijk is, maar ook rijk en lief, samen met haar een dochtertje heeft en in een belachelijk groot huis woont. Omdat ze wel wat hulp kan gebruiken, biedt ze Millie (Sydney Sweeney) aan om als hulp bij hen in huis te komen wonen. Millie, die door omstandigheden dringend een baan nodig heeft, begint verblind door alle grandeur van dit voor haar vreemde leven zonder aarzelen aan het avontuur.
Regisseur Paul Feig verspilt geen tijd en maakt meteen duidelijk wat je kunt verwachten: een psychologische thriller die qua sfeer doet denken aan klassiekers als FATAL ATTRACTION, SINGLE WHITE FEMALE en THE HAND THAT ROCKS THE CRADLE. Al binnen een paar minuten is de eerste verrassing een feit en nog voor Millie goed en wel is aangenomen, ligt de op het eerste gezicht zo prettige en harmonieuze sfeer in huis al in gruzelementen op de keukenvloer. Seyfried mag alle registers opentrekken als de onvoorspelbare Nina en doet dat met verve. Ze schakelt moeiteloos tussen lieflijk, kwetsbaar en dreigend en gaat regelmatig over the top, terwijl ze netjes binnen de pulpy grenzen blijft die voor dit soort thrillers gelden. Sweeney, als de onschuldig ogende Millie die uiteraard ook haar eigen geheimen meedraagt, acteert soepel om de wervelende Seyfried heen. Zo stelen de dames de show in deze film, ondersteund door een fijne aanvullende cast. En wat blijkt? Niet alleen bij hen zijn de zaken niet helemaal zoals ze op het eerste gezicht lijken.
Die lieve Andrew mag dan van die hartensmeltende puppyogen hebben en zich om iedereen bekommeren, maar wat gaat er eigenlijk in hem om? En kijkt hij niet net iets te lang naar die ‘goede genen’ van Millie? Dat kan haast niet anders dan voer zijn voor fantasieën en dromen die alleen maar slecht kunnen aflopen. En wat voert zijn moeder, in een prachtige, campy rol van Elizabeth Perkins, in haar schild? Waarom is het dochtertje van Nina zo’n raar en creepy kind en wat is de betekenis van dat waarheidsgetrouw nagemaakte poppenhuis waarmee ze speelt? En waarom is de mysterieuze tuinman zo’n enorme, stille griezel? In en rond het enorme huis – waarvan we zelfs ver over de helft van de film nog nieuwe ruimtes te zien krijgen – gaat van ieder personage een zekere dreiging uit. Niet alleen achter gesloten deuren, maar zelfs achter elke blik of glimlach schuilt iets anders dan je denkt.
Feig gebruikt dit alles om een uiterst vermakelijk web van machtsspelletjes, sensuele verleidingen, verrassingen en wraak te weven. Daar neemt hij helaas net iets te veel de tijd voor. Wanneer er rond tweederde van de film een flashback volgt die moet verduidelijken dat bepaalde vorken anders in bepaalde stelen zitten, wordt de film uitleggerig en langdradig. De bloederige finale die daarop volgt, komt daardoor net wat laat. Desondanks levert het een bevredigend einde op dat niet onderdoet voor goede bodyhorror. Om het effect van de vele plottwists zo groot mogelijk te houden, is het aan te raden vooraf zo min mogelijk over de film te lezen.
Mocht THE HOUSEMAID een succes worden, dan is het vast niet lang wachten op een vervolg. Auteur Freida McFadden, die naast schrijver ook arts is, heeft al twee vervolgdelen geschreven die minstens zo populair zijn gebleken als haar debuut.
