De trailer voor GOOD BOY zorgde eerder dit jaar voor een bescheiden hype. Hier was weer zo’n typische kleine indiefilm met een origineel uitgangspunt waar elke genreliefhebber warm voor loopt. Horror gefilmd vanuit het perspectief van een hond? Briljant!
Een goed idee hebben is één ding. Daar vervolgens een gedegen film uit wringen is iets compleet anders. De trailer beloofde veel, maar liet bij nader inzien vrij weinig los wat betreft de eigenlijke plot. GOOD BOY is niet per se de film die de trailer verkoopt, met de hond als fly-on-the-wall in een stereotype slasherverhaaltje. Nee, schrijvers Ben Leonberg (ook regisseur) en Alex Cannon zetten hoger in dan dat. We volgen nog steeds de gebeurtenissen vanuit het perspectief van de hond, maar aangezien honden veel meer horen, ruiken en aanvoelen dan mensen, biedt dit subjectievere mogelijkheden. Iets waar de makers gretig gebruik van maken.
De good boy uit de titel is Indy, een lieflijke blonde retriever die van pups af aan onafscheidelijk is van zijn baasje Todd (Shane Jensen). Deze Todd kwakkelt al een tijdje met zijn gezondheid, en na het zoveelste ziekenhuisbezoek besluit hij samen met Indy te verhuizen naar het verlaten huis (uiteraard diep in het bos) van zijn onlangs overleden opa. Zijn bemoeierige zus raadt hem dat af, aangezien het isolement hun opa ook geen goed deed. Die is daar uiteindelijk in z’n eentje, half doorgedraaid, gestorven, en van zijn hond werd nooit meer iets vernomen. Todd is echter overtuigd dat de rust en afzondering hem goed zal doen, en heeft grootse plannen om het huis op te knappen en eigen te maken.
De suggestieve cameravoering en reactieshots van Indy impliceren gelijk al dat er iets niet klopt. We zien het beestje op onderzoek gaan door het rommelige huis, waar de combinatie van spaarzame bouwlampen en – voor hem – torenhoge verhuisdozen en andere opgestapelde meuk mysterieuze slagschaduwen creëren waarin van alles zich schuil kan houden. We zien hem piepend twijfelen bovenaan de keldertrap. Zit daar iets, of zien we gewoon een hond die de trap te steil vindt? Wat is nou ‘echt’, en wat is de subjectieve weergave van hoe Indy zijn vreemde nieuwe thuis ervaart? En wat vult de ervaren horrorliefhebber ondertussen zelf allemaal in?
Veel meer uitweiden over het verdere verloop van de film zou teveel verklappen. Nu is het niet zo dat GOOD BOY leunt op een verrassende twist, waardoor alles in ene op z’n kop gezet wordt. Het gaat hier om een geleidelijke omschakeling van verwachtingen. Regisseur Leonberg speelt continu een spel met de kijker; hij weet dat jij al denkt te weten welke kant het op gaat en levert genoeg hints om die ideeën te staven, maar stuurt ondertussen ook het eigenlijke verhaal naar een aangrijpende conclusie. Met een reeks klassieke horrortrucjes, in combinatie met het concept van de onbetrouwbare verteller, weet hij van wat in principe een redelijk simplistisch uitgangspunt is een voortdurend beklemmende film te maken.
De lange shots en lage, soms statische cameravoering creëren een unheimische sfeer, en geven de kijker echt de tijd om te zoeken naar aanwijzingen of ongeziene dreigingen. Dit contrasteert op een fijne manier met de vloeiende POV tracking shots van Indy. Terwijl zijn baasje zijn ding doet, vindt de hond continu onheilspellende puzzelstukjes, maar is zelf niet bij machte om ze in elkaar te passen. Of ze er ook daadwerkelijk zijn doet er niet toe, Indy voelt een dreiging. Zo ook de kijker.
Een origineel uitgangspunt en vakkundige regie zijn twee belangrijke ingrediënten, maar GOOD BOY valt of staat natuurlijk bij z’n hoofdrolspeler. Indy (ook zijn echte naam) is geen getrainde Hollywoodhond. Hij is gewoon de hond van de regisseur, en levert hier een prestatie van jewelste. Een speciaal opgeleide filmhond zou waarschijnlijk teveel maniertjes zijn aangeleerd om emotie of indrukken weer te geven, maar Indy speelt het allemaal heel naturel. Met zijn expressieve gezicht en ingetogen karakter weet hij continu de aandacht vast te houden in een film zonder noemenswaardige dialogen, dynamisch plot of pakkende set-pieces. Als dat je lukt ben je inderdaad een very good boy, en heb je wel een koekje verdiend.
