Het is een relatief goed jaar, en in het bijzonder een goede dag voor Nederhorror: vanaf vandaag kun je met het hele gezin naar de kindvriendelijke griezelkomedie HALLOWIEBE en daarna, als de kinderen op bed liggen, naar VLEESDAG. ‘Met afstand de bloederigste Nederhorrorfilm ooit!’ citeert de poster trots Jan Doense, en daar is geen woord van gelogen.
Regisseur Martijn Smits maakte zijn speelfilmdebuut met ZOMBIBI en regisseerde daarna vooral jeugdfilms zoals MEES KEES IN DE WOLKEN, DE ALLERGROOTSTE SLIJMFILM en JUFFROUW POTS. Wie bekend is met zijn korte films (BROTHER’S KEEPER, OFF ROAD) weet dat hij ook serieuze horror in zich heeft. Scenarist Paul de Vrijer pende eerder dit jaar het psychologische horrordrama KIND.
In VLEESDAG breekt een groep radicale dierenrechtenactivisten in bij een varkensboerderij om de varkens te bevrijden. Ze ontdekken echter dat de beesten al geslacht zijn. Leider Nasha (Emma Josten) besluit tot drastischer maatregelen: ze gaan de twee zoons van de boer (Derron Lurvink en Sweder de Sitter), die in het familiebedrijf werken, eens goed bang maken. Misschien wel meer dan dat.
Nieuwkomer Mirthe (Caro Derkx) wilde aanvankelijk niets liever dan zich bewijzen, maar als ze ziet hoe ver Nasha gaat krijgt ze toch haar twijfels. Veel tijd voor discussie is er niet, want de boer (Bart Oomen) komt thuis. Wanneer hij ontdekt wat er gaande is, neemt hij gruwelijk wraak op de activisten.
VLEESDAG verspilt geen tijd. De plot wordt efficiënt opgezet, met eenvoudige dialogen die soms iets te letterlijk benadrukken wat er op het spel staat. Binnen een kwartier staan de activisten al op de boerderij, en vanaf de inbraak neemt de film geen moment rust. Smits en De Vrijer verweven de bloederige actie ingenieus met onthullingen over de onderlinge relaties tussen de personages.
Gelukkig is VLEESDAG niet moralistisch. Het zou goed kunnen dat de film mensen tot vegetarisme inspireert, maar de dierenrechtenactivisten worden niet bepaald sympathiek neergezet. Nooit is er de indruk dat Smits een politiek punt wil maken, ook niet dat vervelende ‘beide kanten zitten fout’. Nee, als een eerlijke exploitationfilm gebruikt VLEESDAG gewoon een controversieel onderwerp als aanleiding voor een lading thrills: heerlijk.
De ambachtelijke special effects van Stephan Vos zijn van ouderwetse splatterkwaliteit: soms lekker smerig, niet te cartoonesk. Het geweld mag pijn doen. VLEESDAG is niet voor niets de eerste Nederlandse film die van Kijkwijzer een 18+-keuring kreeg.
Bewonderenswaardig is hoe serieus Smits het allemaal neemt: de plot zou zich lenen voor de vette knipoog à la Dick Maas, maar VLEESDAG heeft met z’n koude kleurenpalet, functionele dialogen en opsmukloze cameravoering een consistent naargeestige sfeer.
De film beleefde vorige week zijn wereldpremière (onder de titel MEAT KILLS) op Fantastic Fest in Austin, Texas, waar hij lovend ontvangen werd. Daar is het een zeldzaamheid zo’n brute, intense horrorfilm uit Nederland te zien, en hier net zo goed. Laten we hopen dat daar nu eindelijk eens verandering in komt.
