De premisse van TOGETHER klinkt niet bepaald uitnodigend. Een stel waarvan de relatie door meters ducttape bij elkaar wordt gehouden, verhuist naar een afgelegen huis in de bossen. Zij is een ambitieuze controlfreak, hij een besluiteloze lamlul. Ze worden ook nog eens gespeeld door Dave Franco en Alison Brie, die in het echt ook een koppel zijn, wat het schrikbeeld oproept van een aan de keukentafel verzonnen ijdelheidsproject na twee glazen rosé teveel. Die angst blijkt gelukkig ongegrond, want als de bodyhorror eenmaal begint, wordt zelfs het kleinste beetje vermoeden van ijdelheid rigoureus uitgewist.
Doorgaans zijn er meer voordelen dan nadelen verbonden aan het voor de eerste keer kijken van een film zonder enige voorkennis. In het geval van TOGETHER is de wetenschap dat de tweede helft voornamelijk een geestige bodyhorror is echter geen overbodige kennis. In een sfeervolle proloog geven twee van de coolste acteerhonden sinds THE THING met hun bizarre gedrag al een kleine vooruitblik op wat later komen gaat. Maar voor het zover is moet er zeker een dik half uur met Millie en Tim worden doorgebracht, een onrealistisch stel dat zo niet bij elkaar past dat ze alleen maar uit de fantasie van een schrijver kunnen zijn ontstaan.
Dat is in dit geval de Australische regisseur/scenarist Michael Shanks, die met TOGETHER debuteert. Een fijnzinnige verteller is hij in ieder geval (nog) niet. Al vanaf de eerste seconde dat we het koppel ontmoeten, tijdens een afscheidsfeestje dat vrienden voor hen geven, laat Shanks geen moment onbenut om in dikke chocoladeletters aan ons duidelijk te maken dat hun relatie kansloos is en eigenlijk nooit een kans heeft gehad. Niemand, maar dan ook niemand van hun beider vriendenkring heeft een goed woord over voor de relatie. Het vooruitzicht dat je een hele film met deze suffe, ongeloofwaardige mensen moet gaan doorbrengen, zou zomaar een legitieme reden kunnen zijn om de bios voortijdig te verlaten, ware het niet dat…
Inderdaad, er is zojuist (body)horror beloofd en godzijdank bouwt Shanks dat deel van zijn film een stuk subtieler op. Als onze helden tijdens een boswandeling in de buurt van hun nieuwe huis worden overvallen door onweer, besluiten ze de nacht door te brengen in een lugubere ondergrondse grot. Best romantisch, en het lijkt hun relatie een oppepper te kunnen geven. Dat gebeurt, maar niet op de manier die zij (of wij) hadden verwacht. Na het verlaten van de grot begint Tim al vrij snel apart gedrag te vertonen. Zo verandert zijn sexdrive van nonexistent in die van een hitsige zestienjarige. Het leidt tot de grappigste coïtus interruptus-scène sinds TURKS FRUIT. Als later zowel Tim als Millie ook nog met steeds heftiger fysieke veranderingen te kampen krijgen, begint een race tegen de klok om hun merkwaardige aandoening een halt toe te roepen.
Dat laatste half uur, waarin de practical effects-crew vol op het bodyhorror-orgel mocht gaan, is absoluut het wachten waard. Franco en Brie hebben overduidelijk de grootste lol gehad tijdens de knotsgekke transformatiescènes, maar dat roept wel een beetje de vraag op wat voor soort film Shanks precies voor ogen heeft gehad. Het ene moment is TOGETHER een hilarisch schlockfest à la BRAINDEAD, dan lijkt hij toch de bloedserieuze horrorkant op te gaan, om zich daarna weer vol op de luchtige lach te richten.
Het valt op, maar is gelukkig niet storend. Daar zorgen de twee hoofdrolspelers wel voor die met meer dan volle overtuiging alle remmen losgooien. De goede verstaander zou zelfs een metaforische laag uit de film kunnen destilleren over het idee dat liefde alle genderproblematiek kan overstijgen, om maar een zijstraat te noemen. Maar als geestige verstand-op-nul-bodyhorrorkomedie werkt de film ook prima.
