Hutch is back. De ongeïnspireerde tagline op een van de filmposters van NOBODY 2 doet het vermoeden al rijzen dat het vervolg op de hit uit 2021 een ordinaire money grab is in de traditie van RUSH HOUR 2 uit 2001.
Want zeg nou zelf: roept de naam ‘Hutch’ direct bij iedereen een associatie op met het personage dat Bob Odenkirk speelde in het zeer vermakelijke origineel? Hij hoort op basis van één film nou niet bepaald meteen thuis in het pantheon der groten, de filmpersonages wier naam haast synoniem is met hun filmreeks. Ter vergelijking: de tweede NIGHTMARE ON ELM STREET-film heeft als subtitel weliswaar FREDDY’S REVENGE, maar laat de ‘is back’ in de tagline voor de zekerheid nog even voorafgaan door ‘the man of your dreams’. En pas in THE NEW BLOOD, de zevende FRIDAY THE 13TH, werden de woorden ‘Jason is back’ op de filmposter geplaatst, en dan nog met een lokkertje erachter: ‘But this time someone is waiting.’
Maar Hutch is dus gewoon… terug. Scenarist Derek Kolstad vermoedde waarschijnlijk al waar bij veel fans van het origineel de schoen zou gaan wringen als ze deel twee gingen kijken en begint het vervolg op haast identieke wijze. Hutch Mansell zit wederom tegenover twee verblufte FBI-agenten, en is wederom tot pulp geslagen. Maar dit keer zit er een herdershond naast hem. Dan volgt ditmaal de vraag in meervoud: ‘Who the hell are you guys?’ en voor Hutch zijn mond opentrekt zien we de titel in beeld. NOBODY TWEE. Want hond erbij, snapt u? Enfin.
Kolstad had naam gemaakt als scenarist van de JOHN WICK-films en NOBODY leek hij vooral geschreven te hebben als variant op zijn beroemdste geesteskind. Net als Wick is Hutch een voormalige sloopkogel die zijn blaffers in de kelder had opgeborgen om een normaal leven te leiden, in Hutch’ geval met vrouw Becca (Connie Nielsen) en koters Brady en Sammy. De grap was alleen dat wij daar pas heel laat in de film achterkomen. Lange tijd wordt knap de schijn opgehouden dat Hutch niet meer is dan een passief-agressieve schlemiel met een saai rotleven in de suburbs. De onthulling dat hij wel degelijk een spijkerharde killer is die van wanten weet, zorgde voor het grootste plezier in die film. Hij vocht niet gestroomlijnd en stijlvol als Wick, maar gooide meer lomp de beuk erin à la Oh Dae-Su in OLDBOY met elk wapen wat hem maar voorhanden kwam. NOBODY was lekker bonecrunching vermaak met amusante schurken en nog een verrassing of twee voordat de explosieve finale begon.
Maar al die verrassingen zijn nu dus weg, zodat Kolstad de rollen nu maar gemakzuchtig omdraait in de gekopieerde openingsmontage uit deel 1. Deze keer is het Becca die gefrustreerd raakt, omdat Hutch steeds op huurmoorddadig pad is om de Russen de miljoenen terug te betalen die hij in deel een had verbrand. Wederom een huwelijkscrisis! What to do? Nou, op vakantie dan maar met het hele gezin, inclusief opa David (Christopher Lloyd, die als onaangepaste krasse knar als enige nog echt reuzeschik lijkt te hebben met zijn rol). Hutch’ contactpersoon Barber (Colin Salmon) keert kort terug uit het eerste deel om Hutch te waarschuwen met de beste zin uit de film. Die vakantie wordt volgens hem niks, ‘because wherever you go, you go.’
En inderdaad. Hutch trekt geweld aan zoals vliegen afkomen op een hoop stront en de familie Mansell bevindt zich binnen no-time in het soort scenario dat niet misstaan zou hebben in een later seizoen van THE A-TEAM. Daar valt heus wel genoeg lol aan te beleven, want de voor deel twee ingevlogen Indonesische regisseur Timo Tjahjanto weet prima hoe hij harde vechtscènes moet filmen. Zo hard als in zijn THE NIGHT COMES FOR US (2018) wordt het nergens, maar het geknok is nog altijd beter in beeld gebracht dan in de gemiddelde Hollywood-actiefilm. Dat geldt zeker voor de spectaculaire finale waarin the RZA ook nog even langskomt met een mondvol wisecracks en een samoeraizwaard. NOBODY 2 is gewoon een fijne gemiddelde actieknaller zonder enige echte verrassing, maar met het hart op de juiste plek. Echt geen verrassingen? Nou ja, voor mij eentje dan. Ik durfde te zweren dat ik de hele film naar Julia Louis-Dreyfus had zitten kijken in de rol van de schmierende eindbazin… bleek het gewoon die dekselse Sharon Stone te wezen!
