Met BLACK PHONE 2 levert Scott Derrickson een fijne zeldzaamheid af die in horrorfilmland zo vaak node gemist wordt: een sequel die het origineel op alle fronten overtreft. Waar THE BLACK PHONE eigenlijk meer een thriller was, is het nu echt horror wat de klok slaat. Om dat te bereiken greep Derrickson niet alleen terug naar de stijl van een van zijn beste films, maar leunt hij qua plot hevig op een overbekende horrorfranchise die, net als dit vervolg, zijn wortels heeft liggen in de jaren tachtig. En dat werkt verbazingwekkend goed.
Maar voordat we aftrappen in dat decennium neemt Derrickson ons in een proloog mee naar een winters tafereel in de bergen van Colorado. Ergens in de jaren vijftig. Een jong meisje voert een geheimzinnig gesprek in een telefooncel, met een wel heel bekend type zwarte telefoon. De context is nog onduidelijk, maar het mysterie dat de korte scène oproept, pakt meteen onze aandacht. Als we hierna overschakelen naar 1982, waar na een paar slimme callbacks naar het origineel Finney en Gwen weer ten tonele verschijnen, is het vrij snel duidelijk dat dit een betere film gaat worden dan deel één.
Mason Thames en Madeleine McGraw, die wederom broer en zus Blake spelen, zijn uiteraard een paar jaar ouder, en als acteurs volwassener geworden. Zeker in het geval van McGraw, die zich in het origineel regelmatig verloor in overacteren, is dat een fijne realisatie, vooral omdat zij in BLACK PHONE 2 het meeste tilwerk mag gaan doen op acteergebied. Dat we nu in 1982, vier jaar na de gebeurtenissen rondom Finney’s ontvoering door seriemoordenaar The Grabber (Ethan Hawke), zijn beland wordt met een paar snelle penseelstreken neergezet. We zien zo’n lompe oer-WalkMan inclusief het lullige headsetje met de oranje kussentjes die je na een week al kwijt was. Er is MTV op de televisie en Ernesto, het broertje van de door The Grabber vermoorde Robin Arellano, heeft tickets gekocht voor een Duran Duran-concert in Denver. Dat de band pas op 20 augustus 1993 het podium in die stad zou beklimmen is een klein foutje waar alleen autistische muzieknerds zoals ik even van zullen opkijken, maar goed. Het zijn de eighties! Sfeer! Niet zeuren!
Feit is dat Finney nog steeds niet helemaal mentaal hersteld is van de confrontatie met zijn voormalige belager en Gwens voorspellende dromen zijn alleen maar in hevigheid toegenomen. Als zij in een van die dromen hun overleden moeder denkt te zien en beelden doorkrijgt van dode jongetjes in een christelijk winterkamp in de bergen, moet en zal ze dat gaan onderzoeken, met Ernesto en een nukkige Finney in haar kielzog. Het blijkt niet zo’n slim idee te zijn, want de kinderen raken er al gauw ingesneeuwd met een handjevol kampbegeleiders en tot overmaat van ramp krijgt Finney er onheilspellende visioenen van The Grabber. Waar Derrickson in THE BLACK PHONE de actie verspreidde over diverse locaties, zodat de horror te vaak onderbroken werd door storende scenes met domme FBI-agenten, houdt hij het gegriezel gelukkig nu geconcentreerd op één plek.
Hij grijpt daarbij terug naar de stijl die hij met succes toepaste in de Super 8-filmpjes in SINISTER, door de visioenen van Gwen in korrelig, schokkerig beeld te tonen, begeleid door een doodenge soundscape. Wanneer The Grabber weer ten tonele verschijnt, is hij ditmaal écht eng. In THE BLACK PHONE werd alleen maar de suggestie gewekt van de omvang en gruwelijkheid van zijn daden en kwam Ethan Hawke niet verder dan wat gegiechel en het maken van malle gebaartjes. De teruggekeerde Grabber blijkt, net als Freddy Krueger, een stuk boosaardiger en gevaarlijker te zijn als droomgeest. Want ja, wat het verdere verloop van het verhaal betreft heeft Derrickson zich behoorlijk laten inspireren door de NIGHTMARE ON ELM STREET-franchise. Iedereen die DREAM WARRIORS heeft gezien, kan raden hoe de strijd tussen onze helden en de schurk uiteindelijk zal ontbranden. Toch voelt het niet aan als goedkoop jatwerk. Ethan Hawke kan het monster eindelijk wat vlees op de botten geven en vervalt daarbij niet in lollige freddyeske oneliners. Zijn Grabber is nu seriously pissed off en wil niets liever dan wraak, brute wraak op de jongen die hem ooit versloeg, plus iedereen die hem lief is.
Ondanks de veel naardere ondertoon is BLACK PHONE 2 verfrissend. Na talloze slashers in zomerkampen met hitsige begeleiders in hotpants is de setting in een ijskoud winterkamp geleid door devote christenen een originele afwisseling. Zelfs een nieuwe, plotselinge Pink Floyd needledrop werkt nu stukken beter dan in het origineel: het dreigende intro van Another Brick in the Wall, Part One past perfect onder de beelden van een spookachtige autorit door een sneeuwstorm. Alleen op het aller-allerlaatst mogen de tenen een seconde krom als Derrickson met een mierzoete reli-scheet zijn verhaal uitblaast. Maar eerlijk gezegd ruikt die stiekem toch een stuk prettiger dan het muffe eindcliché dat ongegeneerd en cynisch de deur openzet voor een derde deel.
