SKETCH is een zeldzaamheid. Een familiefilm die geen remake of vervolg is, niet gebaseerd op een strip of game, en niet bang om de jonge kijkers af en toe de stuipen op het lijf te jagen.
Scholier Amber (Bianca Belle) tekent griezelige en gewelddadige taferelen in haar schetsboek. Monsters die haar klasgenoten neersteken, spinnen die je ogen willen stelen. Dat is geen probleem, zegt de psycholoog. Een gezonde manier om met haar negatieve emoties om te gaan. En daar heeft Amber er nogal wat van, zeker sinds het overlijden van haar moeder. Vader Taylor (Tony Hale) weet niet goed hoe hij haar dood moet bespreken met Amber en haar broertje Jack (Kue Lawrence).
Op een dag ontdekt Jack dat er iets bijzonders aan de hand is met het meertje achter hun huis. Hij laat zijn telefoon in het water vallen en als-ie hem eruit vist heeft-ie ineens geen barst meer in het scherm. Het laat zich raden dat Ambers schetsboek ook in het magische water zal vallen, waardoor alle gevaarlijke creaturen die ze getekend heeft tot leven komen. My first trauma horror movie!
Scenarist en regisseur Seth Worley, die dit speelfilmdebuut baseerde op zijn korte film DARKER COLORS (2020), neemt lekker de tijd om de personages te introduceren en hun dynamiek begrijpelijk te maken. Een gedurfde keuze wanneer je je richt op een publiek vanaf een jaar of negen. Maar het gezinsdrama is effectief dankzij de geloofwaardige details en het genuanceerde spel van vooral Belle en Hale. D’Arcy Carden heeft een vermakelijke bijrol als Taylors oudere zus, die hem van ongevraagd maar belangrijk advies voorziet.
Wanneer SKETCH een monsterfilm wordt, valt er genoeg plezier te beleven, en voor de kinderen ook echt wat te griezelen. De monsters zijn verre van realistisch, wat in dit geval geen probleem is; het zijn ten slotte levende potloodtekeningen. Toch zullen enkele van de meer suggestieve scènes de jonge kijkers ongetwijfeld de handen voor de ogen doen slaan. En de waarschijnlijk door ARACHNOPHOBIA geïnspireerde sequentie met de honderden krioelende spinnetjes zal ook op de volwassen kijker met spinnenangst het gewenste effect hebben.
Hale, die ook als producent optrad, noemde SKETCH een kruising tussen JURASSIC PARK en INSIDE OUT. Ik zou zeggen: THE BADADOOK meets THE GOONIES. Die laatste film brengt me bij het grootste nadeel van SKETCH: de irritante kinderen in sommige bijrollen, met name Kalon Cox en Jaxen Kenner als klasgenoten van Amber en Jack. Aan de acteurs ligt het niet, die zijn getalenteerd en doen wat ze gevraagd wordt. Maar wat ze gevraagd wordt is het voortdurend ondergraven van de spanning met ironisch-laconieke opmerkingen. Een personage dat een monster ziet en droogjes ‘nope‘ zegt alvorens zich uit de voeten te maken is al jaren een vervelend cliché – en nóg ergerlijker als het een tienjarig jochie betreft.
Misschien vond Worley wat relativerende humor nodig om het jonge publiek te sparen. Dat is begrijpelijk, maar neemt niet weg dat hij geen begaafd grappenschrijver is. De discussie over Minecraft sluit misschien goed aan bij de belevingswereld van de doelgroep, leuk is anders.
Desalniettemin moeten genrefans met kinderen van negen (of acht, of zeven, of zes, als ze het aankunnen) absoluut naar SKETCH. Een onvervalste monsterfilm én traumahorrorfilm voor het hele gezin, hoe vaak zie je dat nu?
