In het eindejaarsnummer van Schokkend Nieuws dat eerdaags verschijnt, blikken we terug op de genrefilms van de afgelopen kwarteeuw. Het spreekt voor zich dat er ook aandacht wordt besteed aan de vermaledijde horrorremakes waar we mee om de oren werden geslagen, want dat pakte in de afgelopen vijfentwintig jaar meestal niet goed uit. Wat wel goed uitpakt, is het zeer verrassende vroege kerstcadeautje dat SILENT NIGHT, DEADLY NIGHT heet. Een remake inderdaad, maar een masterclass die laat zien hoe je als filmmaker een geslaagde herverfilming aanpakt.
Een beetje slasherfan kent natuurlijk het notoire origineel van Charles E. Sellier Jr. uit 1984 waar de Amerikaanse filmpers destijds gehakt van maakte. De controverse rond het volgens velen walgelijke concept van een moordende Kerstman liep zelfs zo hoog op dat SILENT NIGHT, DEADLY NIGHT al na een week uit de roulatie werd gehaald. Het budget van drie kroonkurken en een fietsbel was inmiddels wel al dubbel en dwars terugverdiend en een merkwaardige horrorfranchise was geboren. In de zeven jaar daarna zouden er vier vervolgdelen komen, geregisseerd door onder meer Monte Hellman en Brian Yuzna. In deel vijf speelt zelfs Hollywoodlegende Mickey Rooney een rol. Daarna was het twintig jaar stil tot de officieuze remake SILENT NIGHT (2012), die een cast-uitdunnende kerstman als enige overeenkomst had met het origineel. Een leuke wegkijker voor gorehounds, meer niet.
Van volkswoede of controverse was toen al lang geen sprake meer en je vraagt je heden ten dage nog veel sterker af wat het nut is om zo’n uitgedoofde franchise weer nieuw leven in te blazen. Winnie de Poeh als horrorfilmpersonage doet misschien nog wat stof opwaaien, een kerstmankiller is de gewoonste zaak van de wereld geworden.
De nieuwe SILENT NIGHT, DEADLY NIGHT werd geregisseerd door Mike P. Nelson, een naam die vast niet bij iedereen meteen een kerstbel zal doen rinkelen. Eerder dit jaar bracht hij in de aardige short SWEET REVENGE Jason Voorhees weer tot leven en in 2021 filmde Nelson een wat mij betreft uitstekende remake van hillbillyhakfestijn WRONG TURN (2003). Ik zeg vooral ‘uitstekend’ omdat Nelson niet slaafs het origineel wilde overdoen, maar een heel eigen draai aan de materie gaf met één respectvol oog nog steeds gericht op het bronmateriaal. Het is een aanpak die goede remakes over het algemeen kenmerkt, en die ook wordt toegepast op SILENT NIGHT, DEADLY NIGHT.
De originele set-up van het jongetje dat zijn ouders vermoord ziet worden door een man in kerstmanpak blijft overeind, maar als we vrij snel daarna de volwassen Billy Chapman (Rohan Campbell uit HALLOWEEN ENDS) ontmoeten slaat de verwarring toe. Waarom ligt deze persoon te pitten in een motelkamer, terwijl er nog een bruut afgeslacht lijk op de grond ligt? Wat is de bedoeling van die bebloede adventkalender? Waarom houdt hij gesprekken met zichzelf in de stijl van de VENOM-films? Met die intrigerende opening is het gelijk duidelijk dat Nelson heel andere plannen heeft met het concept van een geflipte moordende kerstman. Die plannen zijn dusdanig origineel en lekker vet over de top dat verder vertellen over de plot zonde zou zijn. Wie Campbell nog steeds haat vanwege zijn rol als Corky in de laatste Halloweenfilm zal over het hart gaan strijken, want deze (vrij lastige) rol speelt hij met verve. Een zeer sterke assist komt van Ruby Modine (de dochter van Matthew, die de hoofdrol had in WRONG TURN) als kerstwinkelbediende Pam op wie Billy zijn oog laat vallen.
Misschien ben ik een tikje uitgeschoten met mijn skullwaardering, maar een remake die eens een keer niet vermoeiend en lui op de automatische piloot gaat en overduidelijk met plezier gemaakt is door alle betrokkenen, verdient gewoon een half puntje meer. Noem het een kerstcadeautje. Want dat is precies wat deze film ook is voor liefhebbers van prettig gestoorde horrorkomedies.
