Shakespeare noemde het een ‘onbekend land, waarvandaan geen reiziger ooit terugkeerde’: het hiernamaals. Maar filmpersonages gaan er regelmatig op bezoek. De versie uit ETERNITY is vooral een excuus voor een aardige romcom.
Het grappige is dat, als je de premisse weet, het begin van ETERNITY een beetje voelt als een knusse versie van een FINAL DESTINATION-film. We ontmoeten Joan en Larry als ze vertrouwd aan het kissebissen zijn op weg naar de gender reveal voor een zoveelste achterkleinkind. We weten dat ze dood zullen gaan. Maar hoe?
Larry komt als eerste aan gene zijde aan, per trein. Hij ziet er opeens uit als Miles Teller, want in deze film ziet iedereen er na de dood uit als toen ze het gelukkigst waren: ‘veel tienjarige jochies, weinig tieners’, zo vat ‘afterlife counselor’ Anna (Da’Vine Joy Randolph) het samen. Je krijgt een week, en dan moet je besluiten in welke wereld je een eeuwigheid wil doorbrengen. Larry wil daar natuurlijk met Joan naartoe. Maar ze konden het al nooit eens worden over een vakantie. Hoe besluit je dan over een oneindig verblijf? En, nog een complicatie: Joans knappe eerste echtgenoot, die kort na hun huwelijk overleed, wacht al 67 jaar op zijn geliefde. Larry heeft concurrentie.
De versie van het hiernamaals uit ETERNITY is niet bepaald hemels te noemen. Je krijgt er nog steeds een kater van teveel drank en er wordt gesuggereerd dat een sixpack zichzelf ook niet in stand houdt zonder sit-ups. Er zit zelfs een ronduit hels randje aan: het komt kennelijk met enige regelmaat voor dat mensen vluchten uit hun zelfverkozen paradijs. Ze worden door de beveiliging getackeld en verbannen naar het grote niks. Dus als een wereld vol musea bij nader inzien toch uitzichtloos saai blijkt? Pech. De enige manier om niet te hoeven kiezen? Een baan in de klantenservice of de verkoop: in het voorportaal wordt wanhopig geprobeerd om mensen voor allerlei versies van het paradijs te werven.
Er zijn beter doordachte versies van het hiernamaals te vinden; zie bijvoorbeeld de serie THE GOOD PLACE. En ETERNITY speelt leentjebuur bij betere films met soortgelijke thema’s: de afterlife counselors lijken wel op de ‘conductor’ uit Powell en Pressburgers meesterlijke A MATTER OF LIFE AND DEATH (1946); de nadruk op bureaucratie is bijna even absurd als in BEETLEJUICE (1988), en de tunnels voor herinneringen doen denken aan AFTER LIFE (1998). Uit het centrale dilemma weet regisseur David Freyne weinig spanning te putten.
Toch is de uitvoering leuk genoeg om te zorgen dat je meegaat met de premisse. Vooral in de terzijdes, zoals de verschillende invullingen van wat een hemel in kan houden. Ga je voor de naturistenhemel, waar het altijd heerlijk 22 graden is? Ga je voor een eeuwigheid in de Weimarrepubliek, maar dan ‘met 100% minder nazi’s’? Of zou je Parijs in de jaren zestig wel wat vinden, mits je er geen Frans voor hoeft te leren?
ETERNITY is vast ook een prima datefilm: hij roept van die vragen op die je ook op het labeltje van een theezakje zou kunnen aantreffen. Waar zou jij wel een eeuwigheid willen doorbrengen? En met wie? En op welke leeftijd was jij eigenlijk het gelukkigst? En wat is belangrijker: passie, of iemand met wie je het ruim zestig jaar kan uithouden?
Over een ding zullen jij en je date het in ieder geval waarschijnlijk eens zijn: als er een leven bestaat na de dood, dan lijkt het hopelijk niet al te veel op wat er hier bedacht is.
