Als je bekend bent met vroegere projecten van scenarist en regisseur Bryan Fuller, zoals de series DEAD LIKE ME, PUSHING DAISIES en HANNIBAL, dan weet je dat je bij zijn speelfilmdebuut creatieve, fantasierijke zaken kan verwachten. Het uitgangspunt van DUST BUNNY belooft op dat gebied meteen veel goeds. Een klein meisje is ervan overtuigd dat er een monsterlijk stofkonijn onder haar bed huist dat je opvreet als je de vloer aanraakt. Als haar ouders niet willen luisteren en verdwijnen, probeert ze de hulp in te schakelen van haar norse buurman, waarvan ze per ongeluk weet dat het een huurmoordenaar is. Fuller weet dit allemaal zodanig tot leven te wekken dat DUST BUNNY voelt alsof Jean-Pierre Jeunets LE FABULEUX DESTIN D’AMÉLIE POULAIN en Luc Bessons LÉON een liefdeskindje hebben gekregen. Een net niet helemaal perfect liefdeskindje.
De eerste paar scènes zien we alles vanuit het perspectief van Aurora (Sophie Sloan), het kleine meisje. En dan is overduidelijk dat er met het pluis onder haar bed inderdaad iets niet pluis is. De vloer piept en kraakt, terwijl er gegrom klinkt in de diepte. Meteen wordt ook duidelijk gemaakt dat Aurora niet een typisch bang kind is, dat bij het minste of geringste in paniek raakt. Want zodra ze de kans krijgt piept ze haar slaapkamerraam uit om de mysterieuze buurman te volgen tijdens een van zijn klussen. Daarbij rent en klautert ze over daken, hoog boven de stad. Toch zorgt het stofkonijn onder haar bed voor flinke schrik.
Pas als ze daadwerkelijk contact legt met haar buurman (de zoals zo vaak heerlijk eigenzinnige Mads Mikkelsen), beginnen we als publiek langzaam te twijfelen aan het verhaal. Zou het kunnen dat het monster onder haar bed ontsproten is aan haar fantasie om iets anders, wellicht nog gruwelijker, te maskeren? De buurman, die de hele film naamloos blijft, denkt er het zijne van. Hij gelooft niet in monsters, maar is wel bang dat zijn beroep iets met de verdwijning van haar ouders te maken kan hebben. Dus ontfermt hij zich over het meisje. Met lichte tegenzin natuurlijk.
Langzaam krijgen we steeds een beetje meer informatie over de achtergrond van Aurora en raken er meer personages bij het verhaal betrokken. En steeds meer ga je twijfelen aan wat nou echt is en wat er in het hoofd van Aurora zit. Sloan is misschien niet zo’n sterke schermaanwezigheid als Natalie Portman in LÉON, maar ze neemt je als kijker moeiteloos mee in haar belevingswereld, waarbij ze laveert tussen angstig, eigenwijs en heldhaftig. Daarnaast is er ook een duidelijke chemie tussen Sloan en Mikkelsen, wier personages langzaam, maar onvermijdelijk naar elkaar toegroeien.
Net als bij DEAD LIKE ME en PUSHING DAISIES, maar ook bij het wat meer macabere HANNIBAL, waar Fuller en Mikkelsen al samenwerkten, is alles in de film extreem gestileerd. Soms zit dat in de bewegingen van de camera, die door de actie heen zweeft, of door muren en matrassen, soms zit het in extravagante sets en decors zoals het Aziatische restaurant met een gigantisch aquarium of de drukke straten. Vaak zit het in een combinatie van de twee. Visueel is DUST BUNNY een feestje. Althans, op een aantal momenten na waar de visual effects het laten afweten. Zeker richting het einde zijn er helaas wat scènes waar het technisch zo hapert, dat er niet omheen te kijken valt.
Maar tegen die tijd heeft de film waarschijnlijk de meeste mensen al ingepakt. Met grappige kleine vondsten, zoals de running gag dat Mikkelsen de naam van zijn buurmeisje niet fatsoenlijk uit kan spreken of de eigenaardige bijrollen van Sigourney Weaver en David Dastmalchian. Tel dat op bij het originele verhaal, de prachtige beelden en het sterke acteursduo en je hebt genoeg ingrediënten om een uur en zesenveertig minuten geboeid te zitten kijken.
