Jackie Chan is zowaar weer in een serieus goede actiethriller te zien. Regisseur Larry Yang doet in THE SHADOW’S EDGE / Bǔfēng zhuīyǐng ook nog eens enorm zijn best om het te laten lijken alsof Chan nog steeds zelf alle stunts en gevechten doet.
Dat is haast onmogelijk; Chan kan nog veel, maar hij is toch al 71. Zijn tegenstander, Tony Leung Ka Fai (‘de andere Tony Leung’) slechts enkele jaren jonger. Op het moment dat zij in gevechten van achteren gefilmd worden, kijken we waarschijnlijk naar een stuntman. Dat mag, en door uitstekend camerawerk, montage en actiechoreografie valt het nauwelijks op. Het belangrijkste is dat die actiescènes, met ouderwets analoog handgemeen en stunts, spannend zijn.
De grootste stunts worden vanaf de enerverende roofoverval waarmee THE SHADOW’S EDGE begint door een jongere generatie acteurs uitgevoerd. In een scène met parachutes is vast wat CGI gebruikt, maar verder ligt de nadruk op traditioneel stuntwerk. Een terugkeer naar een analoge wereld staat ook centraal in het verhaal. Het AI-programma en alle camera’s die de politie tot hun beschikking hebben, worden keer op keer gehackt door een technologisch slimmere bende (onder leiding van Tony Leung).
Dus moet men terug naar oude opsporingsmethodes, en uiteraard moet Jackie Chan daarvoor uit pensioen gehaald worden. Een kat- en muisspel volgt, naar beproefd maar daarom niet minder vermakelijk recept, dat uiteindelijk leidt tot een reeks spectaculaire gevechten. Ondertussen valt er af en toe ook nog wat te lachen. Wat wil je nog meer van een Jackie Chan-film?
Eigenlijk heel wat, maar de tijd valt niet terug te draaien. Het niveau van Chans werk uit de jaren negentig zal niet meer gehaald worden. THE SHADOW’S EDGE is het beste wat je anno 2026 nog kan verwachten van een film die rondom Chan is gebouwd. Het tempo ebt en vloeit prima en op de opbouw valt ook weinig aan te merken, maar toch is 142 minuten eigenlijk te lang voor een film als deze. Het is een remake van de Hongkongse thriller EYE IN THE SKY / GUN CHUNG (2007), die slechts 90 minuten duurde. Overigens speelde Tony Leung ook in die film al de antagonist.
De in het verhaal ingebakken nostalgie naar de oude Hongkongfilms van Chan benadrukt ook op pijnlijke wijze dat zulke films daar niet meer gemaakt (kunnen) worden. Dat heeft er onder meer mee te maken dat de onafhankelijke handelsgeest die ten grondslag lag aan de bloei daarvan, steeds meer is ingeperkt sinds Hongkong weer bij de Volksrepubliek China hoort. Johnnie To, producent van EYE IN THE SKY, zegt zelfs dat hij geen films meer mag maken zoals hij dat vroeger deed.
Extra zout in die wond is dat THE SHADOW’S EDGE volledig speelt en is genomen in Macau, de minder opstandige ‘broer’ van Hongkong. Iedereen in de film spreekt Mandarijn, hoewel in werkelijkheid 85% van de bevolking nog altijd Kantonees spreekt. Uiteindelijk speelt de surveillancetechnologie, die in het begin nog opzij wordt geschoven, een essentiële rol in de misdaadbestrijding. Het grote, alziende Chinese staatsapparaat wint altijd.
Is dat de prijs die vandaag de dag moet betaalt worden voor een vermakelijke, spannende actiefilm met Jackie Chan? Het sluit in ieder geval aan bij de manier waarop Chans eigen politieke overtuigingen door de jaren heen zijn veranderd, hoewel we nooit zeker zullen weten in hoeverre dat noodzaak is om aan het werk te kunnen blijven. Dat werk is, los van ideologische overwegingen, nu eindelijk weer eens uitstekend gemaakt vermaak.
