Superheldenfilms kunnen nog steeds leuk zijn! De grote Amerikaanse studio’s hebben hun best gedaan om het genre saai of zelfs vervelend te maken. Maar in Zuid-Korea laat men zien dat ook beproefde formules volgen nog een frisse, vrolijke en aangename superheldenfilm kan opleveren.
HI-FIVE / HAIPAIBEU heeft geen vernieuwend verhaal. Zes mensen hebben na een orgaantransplantatie (van één bijzondere, mysterieuze donor) niet alleen hernieuwde levenslust, maar ook opeens vreemde tatoeages en superkrachten. Volgens een van hen, een mislukte scriptschrijver, zullen vijf van hen superhelden worden zodra ze hun krachten ontwikkelen. De zesde wordt de schurk die ze moeten verslaan. Wie zou dat zijn? De onzekere tiener, de werkloze hipster, de yoghurtverkoopster, die schrijver, de veiligheidsofficier in de bouw of toch de cultleider die al een vermogen creëerde door zich voor te doen als een soort reïncarnatie van God?
HI-FIVE volgt van de ontdekking en ontwikkeling van de superkrachten tot aan de climax, waarbij de twee sterksten rondvliegen en elkaar door muren heen slaan, het stramien van Marvel. Dat is inmiddels door die studio helemaal de grond in gestampt, opgepakt en nog een keer uitgekauwd, maar in de handen van iemand met het juiste gevoel voor humor blijkt die formule nog prima inzetbaar, zeker wanneer je een paar sympathieke personages neerzet. Dat doet regisseur Kang Hyeong-cheol.
De actie is daarbij voor het merendeel even gewichtloos als in een Marvelfilm. Maar dat stoort niet, omdat HI-FIVE niet voor een budget van 200 miljoen dollar is gemaakt en tegelijk minder pretendeert in onze realiteit plaats te vinden. En slechts twee uur duurt. Daarbij voelt HI-FIVE door de grapdichtheid soms meer als een komedie die en passant ook een superheldenfilm is. Met in ieder geval één superbe needle drop als een van de beste grappen in de film.
De geslaagde grappen zitten niet alleen in de gevatte dialogen, maar ook in een stevige dosis goed uitgevoerde slapstick. Verder gooit Kang af en toe een uniek Koreaans sausje over de genre-elementen. Zo maken twee van de helden ruzie over wie het oudste van de twee is, en welke aanspreekvorm de ander daarom zou moeten bezigen. Uiteraard is taekwondo de vechtsport die ingezet wordt in de gevechten. Door al deze elementen komt HI-FIVE ondanks het formulewerk en netjes volgen van de genreregels toch frisser, leuker en energieker dan wat er de laatste pakweg tien jaar in deze categorie uit Hollywood komt.
