Op een festival als Imagine mag een knusse horroranthologie eigenlijk niet ontbreken. Dit jaar wordt die positie bekleed door de sfeervolle animatiefilm THE KIRLIAN FREQUENCY, een jarentachtig-throwback die zowel nostalgisch als wantrouwend op het decennium terugkijkt.
In de nacht van 30 april 1987 verdween het stadje Kirlian van de aardbodem, van alle kaarten en uit de geschiedenisboeken. Het enige bewijs dat het ooit bestaan heeft, zijn een paar cassettes van de laatste radio-uitzending van die nacht. THE KIRLIAN FREQUENCY verwijst naar een radioshow waarin bewoners vertelden over de mysterieuze, bovennatuurlijke gebeurtenissen die hun onschuldige gemeenschap plaagden. Onder het luisterend oor van ‘el locutor’, de omroeper, schoven er die nacht vijf gasten aan tafel met verhalen over monsters, demonen, aliens en heksen. Wat was er allemaal aan de hand in Kirlian, en hebben de verhalen iets met elkaar te maken?
Dit is niet de eerste keer dat de Argentijnse regisseur Cristian Ponce zich heeft laten horen over Kirlian. Het concept over een stadje waar bizarre incidenten plaatsvinden was oorspronkelijk bedoeld voor een liveactionserie, en werd uiteindelijk een geanimeerde webserie. Daarom is de Spaanse titel van de film ook LA FRECUENCIA KIRLIAN: LA PELÍCULA. Vreemd genoeg is de webserie niet meer te vinden, een beetje zoals Kirlian zelf…
Het was niet verrassend om te lezen dat Ponce een groot fan is van THE TWILIGHT ZONE en THE X-FILES. De spookverhalen zijn perfect getimed, en blijven ambivalent genoeg om het unheimliche gevoel te behouden. Tijdens de verhalen gebruikt de film een simpele maar effectieve animatiestijl, vooral het gebruik van schaduwachtige profielen met indringende ogen werkt erg goed. Denk aan de poster van John Carpenters SOMEONE’S WATCHING ME (1978). Toch zit er een serieuzer randje aan THE KIRLIAN FREQUENCY dan je aanvankelijk zou denken. Dezelfde thema’s komen iedere keer terug; controle en dissidentie, zondebokken en daders, macht en onmacht. Hoewel de film overduidelijk geniet van typische eighties-stijlkenmerken als de synthmuziek en neonbelichting, hint Ponce ook naar de dictatuur van de Junta, die nog steeds aanzienlijke grip had op Argentinië gedurende dit tijdperk.
Het personage van ‘el locutor’ is hier het perfecte voorbeeld van. Aanvankelijk gaat de omroeper richting een campy presentatiestijl, ergens tussen de Cryptkeeper en Rod Serling. Verscholen achter een plastic schedel onthult hij met een lekker laconieke houding iedere keer aan zijn gasten dat hij meer weet over hun verhalen dan zij zelf. Daarmee vraagt hij ook aan de luisteraar/kijker: wat is er enger? Een stad vol bovennatuurlijke wezens, aliens en monsters, of de waarheid?
