Als een sekswerker van een helderziende te horen krijgt dat ze is vervloekt, gaat ze op zoek naar de twee dingen die ze nodig heeft voor het ritueel om zich te bevrijden: een lammetje om op te offeren, en duizend dollar.
Annapurna Sriram heeft een dik decennium ervaring met Hollywood als actrice. Als vrouw van gemende afkomst werd ze aan de ene kant gefetisjeerd in stereotype rollen, en aan de andere kant genegeerd en weggezet als dom. Die ervaringen zijn terug te zien in haar regiedebuut FUCKTOYS, deels het resultaat van jarenlange frustratie met de industrie. Als regisseur en scenarist heeft ze zichzelf eindelijk een complexer personage gegeven. In de rol van de olijke AP, een stripper en escort in het afgelegen stadje Trashtown, kan ze een spectrum aan gemoedstoestanden laten zien.
Het zit AP de laatste tijd namelijk niet mee. Haar ex is er met haar hond vandoor, ze is blut, en er viel spontaan een tand uit haar mond. Als een medium (Big Freedia) haar met een vloek diagnosticeert valt alles op zijn plaats. Alleen is het reinigingsritueel nogal prijzig, ze heeft twee dagen om duizend dollar bij elkaar te krijgen. Dus doet ze haar pumps aan en gaat ze langs bij haar vaste klanten. Ze wordt ondersteund door haar vriend en crush Danni (Sadie Scott), een punker die net uit de gevangenis is vrijgelaten.
In interviews noemde Sriram Federico Fellini, John Waters en Gregg Araki als grote inspiratiebronnen, en dat is te zien. De komedie heeft een lekker absurde toon zonder in te leveren op de serieuze scènes. De plot doet denken aan Agnès Varda’s meesterwerk CLÉO DE 5 À 7 (1962), dat ook begint met een onheilspellende kaartlegging. Net als Varda in CLÉO schroomt Sriram niet om meisjesachtigheid voorop te stellen in haar esthetiek. AP loopt voortdurend rond in een pastelblauw rokje met bloemetjes en heeft haar scooter gedecoreerd met galopperende paarden. Haar ‘huis’ is een verzameling meubels in een idyllische weide, zo pittoresk dat er geen kans bestaat dat het daar ooit zal regenen. De 16mm-beelden dragen bij aan de dromerige sfeer. Je hebt het gevoel dat je naar een sprookje zit te kijken over sekswerkers, coke-orgies en plasseks.
De tarot, ook vaak afgedaan als een typisch vrouwending, vormde een visuele inspiratiebron voor de look van FUCKTOYS. De vier mediums die Trashtown kent hebben allemaal een uitbundig uiterlijk, van diepblauwe priesteressengewaden tot neongroene bikini’s. Sriram contrasteert haar kleurrijke stijl met het verval van het Amerikaanse achterland. Overal zie je verlaten gebouwen, omgevallen elektriciteitspalen en de zilveren torens van de lokale industrie. Daarom is Sriram door meerdere recensies vergeleken met Sean Baker, een regisseur die ook een blik werpt op de zogenaamde ‘Great Decline’ van de VS met THE FLORIDA PROJECT en RED ROCKET.
In een interview met Filmmaker Magazine zei ze over die vergelijking: ‘Sean Baker maakte ANORA, maar ik denk dat Anora zelf FUCKTOYS zou maken.’ Ze ziet een verschil tussen de (meestal problematische) films over sekswerkers uit de jaren tachtig en negentig, waar regisseurs als De Palma en Verhoeven tenminste eerlijk waren over hun kinks, en de vrij onerotische, politiek correcte films die nu worden gemaakt. In FUCKTOYS wilde Sriram laten zien wat zij heet vindt. Vooral Sadie Scott als de non-binaire punk Danni wordt met ontzag gefilmd.
Dat Sriram de lol en het genot van sekswerk waardeert betekent niet dat ze de minder leuke kanten negeert. Sekswerk is immers werk, en hoerenlopers zijn er in alle soorten en maten. Je hebt klootzakken, viezeriken, racisten en ronduit gevaarlijke psychopaten. Sommige zijn minder erg dan anderen, maar het blijven klanten die zich een menselijk lichaam toe-eigenen. De moeite die AP heeft om duizend dollar bij elkaar te scharrelen heeft niet alleen betrekking op sekswerk, maar op bijna iedere arbeider van haar generatie. Onder kapitalisme heb je geen bestaanszekerheid, en is het elke dag een gevecht tegen schulden en mogelijke rampen. Voor de meeste mensen zal dat een medisch noodgeval zijn, voor AP is het zwarte magie. Hoewel de specifieke context van FUCKTOYS over een sekswerker van kleur gaat, zal dit voor een groter publiek herkenbaar zijn. Als ik een tagline zou mogen schrijven? ‘Voor de girls, de queers, en de proletariërs.’
