Damian McCarthy doet niets liever dan zijn publiek de stuipen op het lijf jagen. Daarvoor gebruikt hij de meest uiteenlopende ingrediënten, van een trommelend konijn in CAVEAT tot een houten pop in ODDITY. Zijn nieuwste film HOKUM, vanaf 23 juli in de bioscoop, is zijn grootste tot nu toe.
In HOKUM belandt de Amerikaanse schrijver Ohm Bauman (Adam Scott) in een hotelletje op het Ierse platteland, waar hij de as van zijn ouders gaat uitstrooien. Met zijn norse en betweterige houding maakt Ohm weinig vrienden. Als dan de enige medewerker die hem wel aardig vond verdwijnt, besluit de auteur uit te zoeken wat er allemaal aan de hand is in dat oude, behekste hotel.
Damian, als fan van je werk ben ik logischerwijs wat gespannen, want Adam Scott in HOKUM leert ons dat je nooit je helden moet ontmoeten.
‘Hahaha. Ja, dat klopt.’
Hoeveel lol heb je gehad bij het schrijven van dat personage?
‘Het schrijven van vreselijke figuren is geweldig! Ik ben altijd benieuwd hoe ver je daarin kan gaan. Zeker in de scène waarin hij praat met Alby, het personage van Will O’Connell, is Ohm zo ontzettend gemeen.’
Dus tijdens het hele proces gooide niemand de eis op tafel dat het hoofdpersonage sympathieker moest zijn?
‘Nee, dat heb ik ook meteen bij iedereen gecheckt. Zodra ik met de producenten, maar ook met Adam, ging zitten, zei ik: “Luister, dit personage is niet heel aardig en dat wil ik het liefst zo houden.” Want soms merk je dat je personage door inmenging gaandeweg steeds vriendelijker wordt, en voor je het weet zit ik ineens opgescheept met een poeslieve protagonist.
‘Ohm is een gekwelde man en een pestkop. Godzijdank waren de producenten en Adam daar helemaal mee akkoord en was er geen reden om hem milder te maken. Hoewel ik in de montage wel twee à drie regels dialoog uit die scène met Alby heb geknipt, die net iets te wreed waren. Daardoor leek het bijna alsof Ohm een gevecht aan het uitlokken was en dat voelde verkeerd. Ik denk dat we nu een goede balans hebben gevonden waarbij het publiek wel afstand tot hem heeft, maar hem nooit helemaal kwijtraakt.’
Je schrijft al je films, heb je een vaste sparringpartner?
‘Zeker, meerdere. Mijn beste vriend, mijn zus, mijn vriendin en mijn editor Brian lezen allemaal mijn scripts. Ik vertrouw op hun mening. Als ze allemaal hetzelfde probleem hebben, dan weet ik dat er werk aan de winkel is.’
Komt het ook wel voor dat je dat advies tegendraads naast je neerlegt?
‘Oh, ongetwijfeld. Omdat ik mijn eigen werk verfilm zijn mijn scripts erg kaal, er is maar weinig beschrijving. Dus dan komt het geregeld voor dat iemand iets niet snapt, terwijl ik het precies in mijn hoofd heb en tot de centimeter nauwkeurig weet waar ik de camera moet plaatsen. Meestal hoor ik dan achteraf: “Ah, nu begrijp ik wat je bedoelde.”
‘Ik heb dat ook geleerd, dat je als filmmaker niet te veel zorgen moet maken, maar gewoon doen wat je zelf eng of leuk vindt. Als jij het leuk vindt, is er altijd wel iemand anders die het ook leuk vindt. Je moet vooral naar je gevoel luisteren. Het blijft een ingewikkelde zoektocht welke feedback je wel en niet moet aannemen.’
Is dat inmiddels makkelijker nu je aan je derde speelfilm toe bent?
‘Het is nog steeds moeilijk. Ik werk nu aan twee scripts en ik zit de hele tijd te peinzen: ben ik mezelf nu niet aan het herhalen? Wil ik dit idee niet bewaren voor een andere film? Dat soort dingen. Een film gemaakt krijgen wordt wel makkelijker, overigens. Ik heb zo’n tien jaar moeten wachten tot mijn eerste film CAVEAT van de grond kwam. ODDITY ging al een stuk eenvoudiger en HOKUM was nóg makkelijker. Ik denk dat dat de aard van de industrie is, je voet tussen de deur zien te krijgen is het moeilijkste.’
Lees het volledige interview in het aankomende nummer van Schokkend Nieuws, half augustus in de winkel of op je deurmat!
