De Australische Adrian Chiarella had nog niet eerder een genrefilm gemaakt, maar met zijn religieuze horrorfilm én liefdesdrama LEVITICUS heeft hij inmiddels al heel wat harten gesmolten en ruggen doen rillen. We spraken de regisseur over het publiek en wat acteurs mee kunnen brengen.
In LEVITICUS zuchten tieners Niam (Joe Bird) en Ryan (Stacy Clausen) beiden onder het juk van een pinksterbeweging. Als hun homoseksualiteit bekend wordt bij de gemeenschap worden ze ‘beter gemaakt’ door een gebedsgenezer. Het ritueel is al psychologische marteling, maar daarna worden Niam en Ryan ook nog eens achtervolgd door een entiteit die van gedaante kan veranderen. Om dichter bij zijn slachtoffers te komen, doet het monster zich voor als degene waarnaar je het meest verlangt.
Voelde je de noodzaak om juist nu een verhaal over homofobie te vertellen?
‘Ik wilde eigenlijk een film maken die echt het gevoel van homofobie overbrengt. Maar dan op een heel directe, lijfelijke manier, en niet slechts als een intellectuele oefening. Het is weliswaar een horrorfilm, maar het is ook een liefdesverhaal; dat beslaat voor mij de helft van de film. En ik denk dat het uiteindelijk op een positieve noot eindigt. Het was voor mij waarschijnlijk belangrijker om al die verschillende nuances met elkaar te verweven, dan om een bepaalde agenda te volgen – of juist tegen een agenda in te gaan – over wat we op dit moment wel of niet met ons verhaal zouden moeten doen. Het ging er vooral om de waarheid van elk moment te vinden en ervoor te zorgen dat het volledige spectrum van die ervaring op het scherm zichtbaar werd.
‘Ik heb wereldwijd veel Q&A-vertoningen bijgewoond en daarbij een aantal jongeren ontmoet die de film meerdere keren hebben gezien. Sommigen wel tien of twintig keer. Zij zeggen dat ze steeds weer terugkomen voor de connectie tussen de twee hoofdpersonages.’
Met horror bereik je vaak een veel breder publiek dan met een meer traditioneel drama over homoliefde. De gemiddelde heteroseksuele tiener zal waarschijnlijk niet zo snel naar bijvoorbeeld CAROL gaan, maar wel naar een horrorfilm. Hoop je dat heterotieners iets specifieks uit LEVITICUS zullen halen?
‘Ik hoop dat dit verhaal mensen op een universeel niveau aanspreekt, ongeacht hoe je je identificeert. Angst is een zeer instinctieve en universele emotie. Het maakt niet uit waar je vandaan komt, waar je bent opgegroeid of hoe oud je bent. Als iets eng is, voelen we dat allemaal, je hoeft het niet te intellectualiseren. Als filmmaker wil ik de kijkers altijd eerst de emotie in hun lichaam laten voelen. Pas daarna mogen ze erover gaan nadenken.’
Je hebt veel onderzoek gedaan naar verschillende vormen van conversietherapie. Veel westerse religieuze horrorfilms richten zich op de katholieke kerk, omdat die zo theatraal en gotisch is. Protestantse horror is minder prominent. Waarom heb je ervoor gekozen om juist deze stroming in beeld te brengen?
‘Dit is een pinksterbeweging, een evangelische denominatie die in Australië de laatste tijd behoorlijk prominent is geworden. Dit staat dus wat dichter bij mijn eigen ervaringen en observaties. Ook is het als filmmaker erg interessant om een wereld te kunnen laten zien die aan de oppervlakte heel gelukkig, warm en uitnodigend aanvoelt, maar een duistere ondertoon heeft. Dan is er nog het personage van de bevrijdingsgenezer, gespeeld door Nicholas Hope. Er zijn een paar kleine details in zijn kledingstijl en de spullen die hij bij zich draagt die de suggestie wekken dat hij bij verschillende geloofsgemeenschappen aanklopt. Misschien doet hij dit werk soms voor een pinkstergemeenschap zoals deze, en de volgende dag voor een katholieke gemeenschap in een andere stad.’
