Tien onbekende LGBT-genrefilms

DCAS3NdWsAABQHqDIEPTEPUNT | Theodoor Steen schrijft in het kader van de Pride Parade vandaag over tien onbekende LGBT-genrefilms, die laten zien dat films over LGBT-ers in evenveel soorten en maten komen als de doelgroep zelf.

In de geschiedenis van de genrefilm komen heel wat LGBTI-ers voor, maar vaak is de afbeelding van homo's, lesbiennes en transgenders weinig positief. Van de crossdressende moordenaar in PSYCHO, tot de roemruchte plottwist in SLEEPAWAY CAMP; van de weinig subtiele homostereotypes in VANISHING POINT, BLACULA en DIAMONDS ARE FOREVER tot de lesbische vampieren van Jean Rollin en Jess Franco. Toch zijn er genoeg grote filmmakers in de genrefilm die een interessante, gedurfde draai gaven aan homo's in horror, transgenders in trashfilms en gays in genrefilms. Denk bijvoorbeeld aan THE ROCKY HORROR PICTURE SHOW, de films van John Waters, BOUND en CLOUD ATLAS van de gezusters Wachowski, of de genre-experimenten van Todd Haynes (POISON), Gregg Araki (o.a. KABOOM!), Pedro Almodovar (o.a. MATADOR) of Gus van Sant (de PSYCHO-remake).

In deze lijst belicht ik een tiental minder bekende LGBT-genrefilms, die variëren van horrorkomedie tot low-budget camp en van scifi tot wraakthriller, maar allen de moeite van het opzoeken waard zijn voor de avontuurlijk ingestelde kijker. Want er zijn gelukkig genoeg homohorrorfilms, zodat we niet alleen hoeven te kijken naar onverwacht LGBT-icoon THE BABADOOK.

KILLER CONDOM

KILLER CONDOM a.k.a KONDOM DES GRAUENS is een Duitse horrorkomedie gebaseerd op het stripboek van cult-auteur Ralf König. Letterlijk een film over een monster-condoom, dat opvallend genoeg ontworpen werd door H.R. Giger. Verwacht veel meligheid, waaronder spoofs op JAWS en PSYCHO. De kolderieke humor is voornamelijk op conto te schrijven van een campy dragqueen, maar de film is verder verrassend subtiel in de benadering van het hoofdpersonage: een morsige politieagent van het type ruwe bolster, blanke pit, die in de film een schuchtere maar aandoenlijke relatie begint met een mannelijke gigolo. Een zeldzame komedie die grossiert in homograppen, maar daarnaast een verrassend sterk uitgewerkte homoseksuele hoofdpersoon heeft.

BIG BANG LOVE, JUVENILE A

Takashi Miike flirt in zijn films vaker met homo-erotiek, zoals in de relatie tussen protagonist en antagonist in de Dead or Alive-trilogie, of de homoseksuele antagonist in ICHI THE KILLER. Maar niemand had verwacht dat hij een homoseksuele relatie op zo'n subtiele wijze zou schetsen als in BIG BANG LOVE, JUVENILE A. Een van Miike's minder bekende, maar tevens één van zijn beste films, is een ode aan Lars von Triers DOGVILLE. Ook hier kijken we een groot gedeelte van de tijd naar sets die bestaan uit lege ruimtes met slechts een handvol attributen, want de setting is een gevangenis waarin de relatie tussen twee van de gevangenen de sleutel tot het moordmysterie is. Maar Miike contrasteert het minimalisme met fantasierijke animatiesequenties en flirts met bovennatuurlijke symboliek. De gevangenis bijvoorbeeld, staat tussen een Azteekse piramide en een lanceerplatform voor een spaceshuttle in. Symboliek die niet alleen fallisch te duiden valt, maar eveneens subtiele fantasy-elementen introduceert in het geheel.

DER SAMURAI

Een agent, werkzaam in een slaperig Duits dorpje, ver van de grote stad, jaagt op een crossdressende moordenaar met een samoeraizwaard. Wat de zoveelste problematische weergave had kunnen zijn van crossdressers als über-schurken, wordt in DER SAMURAI getemperd door Freudiaanse en sprookjesachtige symboliek. Het gevoel ontstaat dat de samoerai uit de titel niet zo zeer een aardse seriemoordenaar is, dan wel een weergave van de diep onderdrukte homoseksuele gevoelens van de filmheld. Dat vermoeden wordt bevestigd in een glorieus suggestief laatste shot, waarbij de film letterlijk eindigt met een homo-erotische geweldsexplosie op de klanken van smerig dikke synthesizer-glamrock. Subtiel is het niet, maar het is duidelijk dat (de zelf homoseksuele) regisseur Till Kleinert wars is van politiek correcte regels en genreconventies, en zonder blikken of blozen een schaamteloos homoseksuele horrorfilm heeft gemaakt.

THUNDERCRACK!

Sexploitation was hot in de jaren zeventig en de homogemeenschap kon niet achterblijven. THUNDERCRACK! is gebaseerd op een script van cult-icoon George Kuchar en is een stijlgenoot van de films van John Waters, zij het nog een tandje seksueel explicieter. Seks vinden we in deze film in alle mogelijk variaties: man-man, man-vrouw, vrouw-vrouw, man-gorilla... THUNDERCRACK! is een ode aan de traditionele 'old dark house'-film (naar voorbeeld van THE OLD DARK HOUSE van James Whale, tevens homoseksueel), waarbij een groep onbekenden tegen wil en dank op een stormachtige nacht met elkaar zit opgescheept. Dat is hier vooral een aanleiding voor groezelige softcore seksscènes en een hele hoop politiek incorrecte absurdistische humor. Niet voor iedereen, maar fans van sexploitation en John Waters komen hiermee 'goed aan hun trekken'.


ALL ABOUT EVIL

Het psychobiddy-genre (films als WHATEVER HAPPENED TO BABY JANE? en DIE, DIE, MY DARLING) is enorm populair onder homo's en dragqueens, want wat is er nu leuker dan een diva op haar retour schaamteloos te zien schmieren terwijl ze alles doet wat God verboden heeft? Natasha Lyonne doet in ALL ABOUT EVIL haar reinste Bette Davis. Ze speelt de gestoorde uitbaatster van een bioscoop die snuff-films maakt van iedereen die haar in de weg zit en deze vertoont als horrorshorts in haar theater voor nietsvermoedende gorehounds. Regisseur van ALL ABOUT EVIL is Joshua Grannel, die een scherp gevoel heeft voor campy humor. Waarschijnlijk omdat hij in het dagelijks leven vooral bekend is als dragqueen Peaches Christ, en onder die titel ook in de film optreedt. ALL ABOUT EVIL gaat als enige film op deze lijst niet expliciet over homoseksuele personages (afgezien van wat bijrollen), maar vertegenwoordigt eigenschappen van de homo-community. Zaken zoals een voorliefde voor het psychobiddy-genre, diva's, camp en drag, en het omarmen van de underdogs en verschoppelingen in de maatschappij.


DISCREET

DISCREET is een deconstructie van de wraakthriller, waarin een homoseksuele man zich voordoet als de verzorger van de inmiddels bejaarde man die hem in zijn jeugd misbruikt heeft. Eerder werd dit thema al behandeld in het controversiële IN A GLASS CAGE, een onvervalste horrorfilm, die niet bij iedereen in goede aarde viel. DISCREET pakt het subtieler aan, maar is eveneens een film die niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Hier is dat vooral te danken aan de vervreemdende audiovisuele stijl, waarbij de beelden erg dicht op de huid gefilmd zijn. De soundtrack is opgesteld volgens de regels van ASMR (Autonomous Sensory Meridian Response), waarbij geluiden als fluisteren, echo's, vibrerend glas en dergelijke gebruikt worden om een tactiele ervaring op te roepen die door sommige als prettig en andere als onprettig ervaren zal worden. DISCREET is dit jaar te zien op het BUT (B-, UNDERGROUND, TRASH) FILM FESTIVAL in Breda.


HARMONY

HARMONY is een anime van de makers van TEKKONKINKREET die zich afspeelt in een utopische samenleving waarin alle ziektes zijn uitgebannen, het sterven zelf incluis. Dat verandert wanneer een cyberterrorist massa's mensen door hersenspoeling zelfmoord laat plegen. Een medewerker van de World Health Organization gaat op onderzoek, en komt er achter dat de dader zich voordoet als haar jeugdvriendin, die jaren geleden zelfmoord heeft gepleegd. Zowel schurk als heldin zijn lesbisch, en de vroegere relatie tussen de twee geeft bagage mee aan de duistere ontwikkelingen in het heden. De relatie is prachtig subtiel geschetst, wat dit één van de zeldzame big-budget sciencefictionfilms maakt met een positief afgebeelde lesbische hoofdpersoon.


CANNIBAL

Zonder meer de naarste film in deze lijst, die een andere betekenis geeft aan dirty talk als “Ik wil je in me voelen”. CANNIBAL is de debuutfilm van de beruchte regisseur Marian Dora, die in anderhalf uur de roemruchte zaak van Rothenburgse kannibaal Armin Meiwes verfilmt. Armin Meiwes castreerde, vermoorde en verorberde zijn internetdate. Bizar genoeg met toestemming van deze man, die hij ontmoet had op een website voor mensen met een fetisj voor kannibalistische fantasieën. Marian Dora verfilmt de aanloop tot de moord als een intiem, haast religieus ritueel, waarbij (expliciete) seks langzaam overgaat in een zeer expliciete moord. De film is uiterst onsmakelijk, zeker in de laatste akte, maar de connectie tussen de twee mannen zelf is geloofwaardig en subtiel neergezet.


CODEPENDENT LESBIAN SPACE ALIEN SEEKS SAME

CODEPENDENT LESBIAN SPACE ALIEN SEEKS SAME is zondermeer de meest lieve en charmante film op deze lijst. Een drietal lesbische aliens, gekenmerkt door hun haarloze lichamen en hoog opgezette kraag, komt naar de aarde op zoek naar liefdesverdriet. Dat laatste is een voorwaarde om terug te keren naar hun planeet, daar pure gevoelens van liefde een negatief effect hebben op de ozonlaag. De aliens verbazen zich over zaken als bingo, draaiende etalages in bakkerijen en de Aardse datingscène. Veel van de humor moet je liggen, zeker de statische, luidruchtige manier van praten van de aliens. Gelukkig zijn veel van de grappen ontwapenend en is de centrale relatie tussen een alien en een eenzame aardbewoonster erg romantisch.


DANDY DUST

DANDY DUST is een low budget, avantgardistische sciencefictionfilm van kunstenaar Hans Scheirl, een transman die zelf de titelfiguur speelt. Het is één van de meest vervreemdende films ooit gemaakt, waarbij kleurrijke popart, rudimentaire stop-motion en uit karton geknutselde sets hand in hand gaan met een hallucinant verhaal dat niet na te vertellen valt. Het heeft iets te maken met een genderfluïde cyborg met een gespleten persoonlijkheid, een traumatische jeugd op de Planet of Blood en Swelling, en bijpersonages genaamd Supermother Cyniborg XVII (‘the great Duchess of Loft and Spire’) en Spidercuntboy. Alle acteurs spelen met gender en androgynie, in een cast die bestaat uit dragkings, dragqueens, transmannen, transvrouwen, genderfluïde en genderqueer acteurs, allen uitgedost in extravagante punkkostuums. De film ziet eruit alsof Derek Jarman LIQUID SKY remaket met enkel materiaal uit de kringloopwinkel, en voelt in zijn excessieve gebruik van lichaamsvloeistoffen en absurdistische humor als een voorloper van films als KUSO. Niet voor iedereen, zeg maar, maar voor fans van kolderieke avant-garde trashfilms een must.

NEEM OOK EEN ABONNEMENT!

SN 127 cover web

Elke twee maanden Schokkend Nieuws filmmagazine op de mat voor slechts 25 euro per jaar!

Koop je hem liever los? Bekijk dan hier de verkooppunten!

Save

Wat is er te doen?

ma di wo do vr za zo

Podcast

Logo Podcast 1

Save

T-SHIRTS

SN Shirt

NIEUWSBRIEF

Newsletter lowresVoortaan ook tweewekelijks de gratis digitale Schokkend Nieuwsbrief ontvangen? Meld je aan.

Trailer