Gravity

1 1 1 1 1 (49 Stemmen)
8
( Ons oordeel )
Gravity

BIOSCOOP | Beroering op de redactie. Wat doen we met GRAVITY? Strikt genomen is het geen sciencefiction, ondanks het spectaculair verbeelde mini-armageddon in space. Maar dan schiet de ruimtevaartwetenschap te hulp. Er gebeurt iets in de film dat helemáál niet kan! Goddank, kunnen we aan dit razendspannende technische hoogstandje toch met goed fatsoen een recensie wijden.

Dat 'foutje' is kennelijk de ruimtewandeling die astronauten Ryan Stone (Sandra Bullock) en Matt Kowalski (George Clooney) maken, nadat hun space shuttle door de brokstukken van een ontplofte Russische satelliet is getroffen en alle overige opvarenden om het leven zijn gekomen. Van de ergste schrik bekomen gaan Stone en Kowalski op weg naar het ISS-ruimtestation dat ergens in de buurt hangt. 'Ergens in de buurt' is volgens wetenschapsjournalist Dennis Overbye in een stuk op de website van The New York Times honderd kilometer lager in de dampkring, terwijl het ISS zich bovendien in een heel andere baan om de aarde bevindt. Onmogelijk om die afstand te overbruggen in de negentig minuten die Kowalski op zijn horloge instelt.

Volgens ingewijden, waaronder verschillende astronauten, deugt er ook veel wél aan GRAVITY. Zelfs de truc met de brandblusser die Stone op zeker moment het leven redt, kan in werkelijkheid worden uitgevoerd. Maar wat vooral deugt is dat de film je meesleept op een manier waartoe de meeste 'echte' sciencefiction nog niet in staat is gebleken. Het op IMAX-formaat en dankzij 3D tot duizelingwekkende hoogte opgevoerde realisme is daarbij niet eens doorslaggegevend. De kracht van de film schuilt in de regie, te beginnen met dat adembenemende, schijnbaar in één take opgenomen openingsshot van de aankomst van de shuttle in ons gezichtsveld, tot een close-up van Bullock ónder haar helm. Het al dan niet geloofwaardige van die scène speelt een ondergeschikte rol in de opwinding die je als kijker voelt. Het is de elegantie van de sierlijk meanderende camerabeweging; de 'magie' van film die hier in de overtreffende trap zijn werk doet.

Na dertien minuten slaat het noodlot dan eindelijk toe en krijgen we - tegen een slim samengesteld geluidsdecor (immers, in space no one can hear you scream) - de lang uitgestelde climax, die op zichzelf het beginpunt vormt van Stone's en Kowalski's pogingen heelhuids terug te keren naar Aarde. Ook hier kiest regisseur Alfonso Cuarón steeds voor verrassende camerastandpunten, anno 2013 niet langer gehinderd door de technische obstakels waar vroegere filmmakers tegenaan liepen. Dat de techniek tegenwoordig bijna alles mogelijk maakt, is niet altijd een zegen, maar in dit geval wel. In de beperking toont zich de meester? Niet in GRAVITY.

Waar Cuarón wél wat gas terug had mogen nemen, is in de backstory die hij zijn voornaamste personage meegaf. Een persoonlijke tragedie in Stone's leven houdt haar op de been, ook wanneer alles verloren lijkt. Een shot van de astronaute die met opgetrokken benen gewichtloos in de enge ruimte van een capsule zweeft, omringd door slurven als navelstrengen, is op zich prachtig om te zien, maar wrijft haar symbolische wedergeboorte er nogal nadrukkelijk in. Die symboliek is een overbodige, zij het niet echt storende toevoeging aan een film die je met zijn overrompelende ruimtepanorama's en klassieke spanningsopbouw - nog negentig minuten tot de volgende zwerm ruimtepuin voorbij komt! - dan allang op de knieën heeft gedwongen.

DI: Warner Bros. Copyright Phil van Tongeren. Overname uitsluitend na goedkeuring van de rechthebbende. Online gepubliceerd op 3 oktober 2013.

Trailer

Info

Gravity

ABONNEER JE NU!

SN 125 klein Cover

Elke twee maanden Schokkend Nieuws filmmagazine op de mat voor slechts 25 euro per jaar!

Koop je hem liever los? Bekijk dan hier de verkooppunten!

Save

Wat is er te doen?

ma di wo do vr za zo

Podcast

Logo Podcast 1

Save

T-SHIRTS

SN Shirt

NIEUWSBRIEF

Newsletter lowresVoortaan ook tweewekelijks de gratis digitale Schokkend Nieuwsbrief ontvangen? Meld je aan.

Trailer